Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

..."από την αυτοκαταστροφή του συστήματος στην επανάσταση"...(>άρθρο<)

Τάσσος  Δίκας, μελάνια σε χαρτί, 1972




Και μέσα σε αυτές τις συνθήκες η τέχνη, κατά τον Μαρκούζε, αποκτά ένα εκ των πραγμάτων επαναστατικό περιεχόμενο, μία διάσταση αντίστασης, άρνησης, κριτικής, μία επαναστατική αισθητική διάσταση, ενώ η φιλοσοφία καλείται και πάλι να παίξει έναν απελευθερωτικό ρόλο, όχι μόνο κατά τον Χέγκελ, αλλά και τον Μαρξ: «Οι φιλόσοφοι δεν έκαναν μέχρι τώρα τίποτε άλλο από το να ερμηνεύουν τον κόσμο. Ο σκοπός είναι να τον αλλάξουμε» (11η θέση για τον Φόιερμπαχ).

Το σύγχρονο ιδεολογικοπολιτικό κενό, η εναγώνια αναζήτηση του νοήματος και η σταθερή μετατόπιση της σκέψης και της πράξης όλο και πιο δεξιά, μέσα σε συνθήκες υποχώρησης ή και διάλυσης των κινημάτων, είναι πρωτόγνωρο. Μέχρι που φθάσαμε στην έκρηξη όλων των αντινομιών του συστήματος με την κατάρρευση της Lehman Brothers. Εφεξής οι αντιπαραθέσεις επανέρχονται στο προσκήνιο, η κατάσταση γίνεται εκρηκτική. Επιζητεί τη σύλληψη και συγκρότηση ενός εναλλακτικού σχεδίου, και μάλιστα σε παγκόσμιο επίπεδο. Διαφορετικά η φασιστική εκτροπή αναδύεται και πάλι ως μία λύση στα μάτια των νεοεξαθλιούμενων. Οι κοινωνικές αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις βγαίνουν και πάλι στο προσκήνιο και επανα-ιδεολογικοποιούνται.
(δείτε τη συνέχεια)

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

..."το αληθινό διακύβευμα"...(>άρθρο<)

Tάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1991
Το αληθινό διακύβευμα 
 
του Κύρκου Δοξιάδη (*)

Κοινός ανθρωπότυπος-προιον όλων των  νεοφιλελεύθερων μορφών ιδεολογικής συγκρότησης και εξουσιαστικής πειθάρχησης: το "ανταγωνιστικό" άτομο.
 Στο φύλλο του Σαββατο-κύριακου 18-19 Μαρτίου 2017 η «Εφ.Συν.» είχε πρωτοσέλιδο τίτλο, τρισέλιδο αφιέρωμα και κύριο άρθρο με θέμα το reality show «Survivor» του τηλεοπτικού καναλιού ΣΚΑΪ. 
Ορθότατα, κατά την άποψή μου, μια κατά τεκμήριο σοβαρή και αριστερή εφημερίδα επέλεξε να δώσει τόση σημασία σε ένα φαινόμενο αισθητικά καθόλου σοβαρό και ιδεολογικά πασιφανώς αγοραίο.
Στο πλαίσιο μιας οφειλόμενης προς τον/την αναγνώστη/ρια παρρησίας, δηλώνω εκ προοιμίου ότι δεν έχω επιστρατεύσει ακόμη τα απαραίτητα αποθέματα υπομονής για να παρακολουθήσω έστω και ένα επεισόδιο της συγκεκριμένης εκπομπής. Ισως και για αυτό μου φάνηκε ιδιαίτερα χρήσιμο το αφιέρωμα της «Εφ.Συν.». 
 (δείτε τη συνέχεια)

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

..."ποια ελλάδα σε ποια ευρώπη"...(>άρθρο<)

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1995
Ποια Ελλάδα σε ποιά Ευρώπη 

του Γιάννη Δραγασάκη

Η Ευρώπη βρίσκεται στην πιο κρίσιμη καμπή στην Ιστορία της. Είναι αντιμέτωπη με μια κρίση κατεύθυνσης και προσανατολισμού. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η ευρωπαϊκή ενοποίηση κέρδισε ευρεία πολιτική στήριξη και ισχυρή κοινωνική νομιμοποίηση ως ένα σχέδιο χωρίς επιστροφή, ως εγγύηση ασφάλειας και ειρήνης, ως κοινωνικό μοντέλο διακριτό για την προοδευτικότητά του, ως υπόσχεση ευημερίας για όλους μέσα από στρατηγικές σύγκλισης και συνοχής.

Σήμερα, η κατάσταση αυτή έχει από πολλές απόψεις ανατραπεί. Το Brexit έδειξε ότι η ενοποίηση δεν είναι διαδικασία χωρίς επιστροφή. Η σύγκλιση έχει αλλάξει κατεύθυνση και πρόσημο, έγινε σύγκλιση «προς τα κάτω» και το κοινωνικό κράτος συρρικνώνεται.
Στη συνείδηση πολλών πολιτών, η ευρωπαϊκή ενοποίηση ταυτίζεται πλέον με αέναη λιτότητα, μεταρρυθμίσεις που διευρύνουν τις ανισότητες, αδυναμία συλλογικής και αλληλέγγυας απάντησης σε νέες προκλήσεις - όπως το προσφυγικό.
(δείτε τη συνέχεια)

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

..."τρεις "μύθοι" για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος"...(>άρθρο<)

Τάσσος Δίκας , ξηρό παστέλ, 1995
Τρεις "μύθοι" για την ανασυγκρότηση του Φοιτητικού Κινήματος

του Ευθύμη Λαμπαδά
 
Η Αριστερά θέλει να παρεμβαίνει με διεκδικητικά και μαχητικά χαρακτηριστικά στο πλαίσιο αυτό, επιχειρώντας να αλλάζει τόσο με τον λόγο όσο και με την πρακτική της, συνειδήσεις και αντιλήψεις, επιχειρεί να συζητά ως αναπόσπαστο κομμάτι της φοιτητικής κοινότητας για τα κοινά προβλήματα και να παλεύει να πετύχει υλικές νίκες γι’ αυτά στο σήμερα. Για να τα κάνει όμως αυτά, καλείται να καταρρίψει κάποιους μύθους.

Το πανεπιστήμιο για την Αριστερά δεν αποτελεί ένα χώρο στείρας μάθησης και εξειδίκευσης, δεν αποτελεί απλά τη συνέχεια ενός εντατικοποιημένου σχολείου. Είναι ο κυρίως μαζικός κοινωνικός χώρος στον οποίο βρίσκεται, ζει και σπουδάζει η πλειοψηφία της νεολαίας. Μέσα από αυτή τη συνύπαρξη φοιτητών, καθηγητών, των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας γεννώνται όχι μόνο συγκλίσεις, αλλά και συγκρούσεις - αντιθέσεις. Μέσα στα ΑΕΙ συγκρούονται αντίπαλες απόψεις και σχέδια για τα ίδια, απόψεις που έχουν ιδεολογική φόρτιση και συγκροτούνται πάνω στα κεντρικά πολιτικά και κοινωνικά επίδικα της συγκυρίας. Έτσι, το πανεπιστήμιο αναδύεται διαχρονικά ως χώρος αμφισβήτησης, συνιστά τον κατ’ εξοχήν χώρο πολιτικοποίησης των νέων ανθρώπων. Γι’ αυτό η υπεράσπιση του ασύλου, που αποτελεί δικλίδα ασφαλείας, είναι κρίσιμη συνθήκη για την έμπρακτη ελεύθερη διακίνηση των ιδεών.
(Δείτε τη συνέχεια)

..."διαφθορά της πολιτικής ή πολιτική διαφθορά;"...(>άρθρο<)

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1990
Διαφθορά της πολιτικής ή πολιτική διαφθορά; 


"Όλα αυτά τα σκάνδαλα εκπορεύτηκαν από την πολιτική πρακτική των πρώην δύο μεγάλων κομμάτων (το πάρτι τους το χάλασε δυστυχώς γι αυτούς μία πολιτική δύναμη, ο Σύριζα, που σήμερα κάνει τα πάντα ώστε όλα τα λερωμένα τους να έρθουν στο φως), η οποία πρακτική αποτέλεσε κηλίδα για το πολιτικό σύστημα, που απαξιώθηκε στο σύνολό του στη συνείδηση της κοινωνίας."

«Εκείνοι που ξεχωρίζουν την πολιτική από την ηθική, ποτέ δεν θα καταλάβουν ούτε τη μία ούτε την άλλη»(Απολλώνιος ο Ρόδιος (296-215 π.Χ.).
Κάποτε ένας ταλαίπωρος προσέφυγε στον Ταλεϋράνδο να ζητήσει βοήθεια και του είπε: «Βοηθήστε με εξοχότατε γιατί καταστρέφομαι, και θα σας δώσω 1.000 φράγκα, και δεν θα το πω σε κανένα». Τότε ο Ταλεϋράνδος σκέφθηκε και απάντησε: «Κάνε τα φράγκα 10.000 και πες το σε όποιον θέλεις».
Αυτό το αναφέρω ώστε εκ προοιμίου να καταδειχθεί πως και από ποιους διαφθείρεται ένας λαός, δηλαδή αποκλειστικά βεβαίως και πάντοτε από τους κυβερνώντες του, τους Μανδαρίνους της εξουσίας, που έχουν τη βεβαιότητα ότι ή θα κυβερνούν οι ίδιοι ισοβίως ή θα τους διαδεχθούν «φίλοι» τους, οπότε «ψύλλος στ’ άχυρα». (δείτε τη συνέχεια)

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

..."η λογοτεχνία, εμείς και οι πρόσφυγες;"...(>άρθρο<)

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1995
Η λογοτεχνία, εμείς και οι πρόσφυγες;

του Απόστολου Κ. Καρύδα (*)
Θα ρωτήσετε, βεβαίως, και εύλογα για το πώς σχετίζεται η άποψη του Αμερικανού συγγραφέα με εμάς και τους πρόσφυγες; Η ιδέα είναι πως το αποκαλούμενο «προσφυγικό ζήτημα» στη χώρα μας δεν είναι ένα στατικό και αμετάβλητο ζήτημα.


Στο βιβλίο του με τον τίτλο «Καναδάς», ο βραβευμένος με Πούλιτζερ Αμερικανός συγγραφέας Ρίτσαρντ Φορντ ενστερνίζεται την άποψη ότι σε περίπτωση μεγάλων δυσκολιών του βίου, αξίζει, ίσως, να σκεφτόμαστε πως τα πράγματα ποτέ δεν μένουν ίδια και ότι με την πάροδο του χρόνου όλα θα έχουν αλλάξει. Το ποια θα είναι η κατάσταση ύστερα από μερικούς μήνες, ή και χρόνια, εξαρτάται από τη στάση και τις αποφάσεις που θα υιοθετήσουμε και από τις πρωτοβουλίες που θα αναλάβουμε στον καιρό της δυσκολίας.

Θα ρωτήσετε, βεβαίως, και εύλογα για το πώς σχετίζεται η άποψη του Αμερικανού συγγραφέα με εμάς και τους πρόσφυγες; Η ιδέα είναι πως το αποκαλούμενο «προσφυγικό ζήτημα» στη χώρα μας δεν είναι ένα στατικό και αμετάβλητο ζήτημα. Αντίθετα, η κατάσταση με τους πρόσφυγες και τα προσφυγόπουλα δεν θα είναι η ίδια σε μερικούς μήνες, πόσο μάλλον σε ένα ή δύο χρόνια.
(δείτε τη συνέχεια)

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

..."το νέο πολιτικό σύστημα πρέπει να διαφέρει συντριπτικά"...(>άρθρο<)

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1995
Το νέο πολιτικό σύστημα πρέπει να διαφέρει συντριπτικά

του Χρήστου Παναγή (*)

"Ναι, υπάρχουν κι εντός των γραμμών μας καταστάσεις, συμπεριφορές, πρακτικές που μοιάζουν με το παλιό. Βλέπουμε παραγοντισμούς, μηχανισμούς, ιδιοτελείς συσπειρώσεις που παράγουν αναξιοκρατία. Να προσέξουμε, να υπερασπιστούμε αυστηρά κι αποτελεσματικά αξίες, δίκαια, ήθος, ακεραιότητα. Δεν αρκεί να διαφέρουμε λίγο ή κάπως από τους προηγούμενους. Πρέπει να καταφέρουμε να διαφέρουμε συντριπτικά!"

Αναζητώντας τα χαρακτηριστικά του παλιού πολιτικού συστήματος έρχεται στον νου ένα κλασικό χωρατό: Αν παραγγείλεις να σου ψωνίσουν πράγματα από το περίπτερο, πιθανότατα θα σου φέρουν άλλα αντ' άλλων και θα κρατήσουν το κατιτίς τους από τα ρέστα.
Αντιστοιχεί στην ποιότητα της κοινωνίας το παλιό πολιτικό σύστημα; Νομίζω πως όχι και πως την αδίκησε την κοινωνία. Πώς έγινε λοιπόν αυτό; Πώς φτάσαμε να ορίζουν τις τύχες μας και να μας διαφεντεύουν οι ακατάλληλοι αντί οι κατάλληλοι; Οι πονηροί αντί οι έξυπνοι; Οι κομπιναδόροι αντί οι έντιμοι; Οι ανόητοι αντί οι οξυδερκείς; Οι απαίδευτοι αντί οι φωτισμένοι;
(δείτε τη συνέχεια)

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

..."απόκριες: επειδή η συλλογική ευτυχία είναι τελικά άπιαστη."...(>άποψη<)

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1996
Απόκριες: Επειδή η συλλογική ευτυχία είναι τελικά άπιαστη

του Αντρέα Μπεντεβή

Το γεγονός ότι ακόμα υπάρχει, και ότι ακόμα διατηρεί τα βασικά του στοιχεία είναι εκπληκτικό-και αισιόδοξο αν σκεφτεί κανείς την κατά τα λοιπά ηγεμονική αποκοινωνικοποίηση. Αλλά γιατί, όμως, υπάρχει;
 Μάλλον επειδή η συλλογική ευτυχία είναι τελικά άπιαστη. Μια ουτοπία.

Αντιστρέφομαι τις κοινότοπες εκφράσεις που υποβιβάζουν τις Απόκριες σαν μια απλή αντίθεση στην κυρίαρχη υποκρισία των κατανεμημένων κοινωνικών ρόλων όλων των υπόλοιπων ημερών. Αυτή η γιορτή με τα έθιμα της έρχεται από πολύ πολύ παλιά για να την εξαντλήσει κανείς με τα εφήμερα σημερινά δεδομένα. Συμπορεύεται με την αρχή της ανθρώπινης κοινωνίας-και συνδέεται με το πρωταρχικό τραύμα, ακόμα και πίσω από την ανθρώπινη κοινωνία, το τραύμα της απώλειας του παραδείσου. Της πτώσης από εκείνο το όλον. Που είναι, αλλά και δεν είναι μονάχα αυτός, ο χριστιανικός παράδεισος. 
(δείτε τη συνέχεια)

..."αν διαλυθεί η ευρώπη..."...(>άρθρο<)

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1995
Αν διαλυθεί η Ευρώπη...

του Άγγελου Μανταδάκη

Στην 60ή επέτειο από την ίδρυσή της ένα κρίσιμο ερώτημα τίθεται ξανά και ξανά: Θα διαλυθεί η Ε.Ε.; Και τι γίνεται αν τελικά διαλυθεί;

Η συζήτηση έχει πάρει διαστάσεις εξ αιτίας της επανόδου της θεωρίας των «πολλαπλών ταχυτήτων» και των «επάλληλων κύκλων» που από χρόνια είχε τεθεί από παράγοντες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Ε.Ε. το τελευταίο διάστημα αντιμετωπίζει σωρηδόν μεγάλες προκλήσεις. Το Brexit, οι απειλές για Grexit που κατά καιρούς εκτοξεύονται κατά της χώρας μας, η αποτυχία του Ρέντζι στο δημοψήφισμα στην Ιταλία και τέλος η επίθεση κατά της Ε.Ε. από την νέα αμερικανική ηγεσία συνθέτουν την εικόνα μιας Ευρώπης σε κατάσταση άμυνας.
(δείτε τη συνέχεια)

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

..."τελικώς, «άλλοι σιωπούν»"...(>άρθρο<)

Tάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1997
Τελικώς, «άλλοι σιωπούν»

avgi.gr

Αντί να τοποθετηθούν δημόσια και ανοικτά διά του αρχηγού τους, έβγαλαν ομιχλώδεις ανακοινώσεις και έβαλαν μπροστά τη στρατηγική του τρόμου και της προπαγάνδας για να καλύψουν τη γύμνια της πολιτικής τους και της αδιέξοδης στρατηγικής τους.
Τα φερέφωνα της αντιπολίτευσης ανέλαβαν τη διεκπεραίωση της σπέκουλας μιλώντας για “Αρμαγεδδώνα στις συντάξεις”, περικοπές έως και 60%, φοροεπιδρομή και άλλα σχετικά για να τρομάξουν τον κόσμο.

Τη θέση των κομμάτων στα τρέχοντα θέματα της πολιτικής ζωής του τόπου ανάλογα με τη βαρύτητά τους την εκφράζουν οι εκπρόσωποι Τύπου, οι βουλευτές, οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι και οι αρμόδιοι τομεάρχες. Είθισται όμως στα μεγάλα και κομβικά θέματα να τοποθετούνται οι πολιτικοί αρχηγοί.

Ένα από τα κυρίαρχα ζητήματα των τελευταίων μηνών είναι η ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης του προγράμματος με τους δανειστές. Όχι μόνο γιατί κρίνονται πολλά, αλλά γιατί υπήρχε σχετική εμπλοκή ανάμεσα στο τρίγωνο Βρυξελλών - Βερολίνου - Ουάσιγκτον σε βασικά σημεία της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας.  
(δείτε τη συνέχεια)

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

..."εσύ είσαι οι άλλοι"...(>άρθρο<)

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1995

 

της Γεωργίας Παπαγεωργίου

Ο ΟΗΕ όρισε την «Αποτροπή των συγκρούσεων και την επικράτηση της ειρήνης μέσω της αξιοπρεπούς εργασίας» ως θέμα εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Κοινωνικής Δικαιοσύνης για το έτος 2017. 
Κάπου στους δρόμους της Αθήνας μέσα σε τέσσερις λέξεις διατυπώνεται εύστοχα ο χάρτης συμπεριφοράς των πολιτικών προς τους πολίτες και των τελευταίων μεταξύ τους, για την επίτευξη της κοινωνικής δικαιοσύνης. «Εσύ είσαι οι άλλοι» είναι το σύνθημα.

Η ανισότητα στον τρόπο αντιμετώπισης των ανθρώπων που απαρτίζουν μια κοινωνία δεν αποτελεί ελληνικό «προνόμιο» ούτε προϊόν της κρίσης. Απλώς η οικονομική κρίση μειώνει την ανοχή τέτοιων φαινομένων και διατρανώνει τις διαστάσεις τους.
(δείτε τη συνέχεια)

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

..."11+8 απαντήσεις σε αιτήματα των αγροτών"...(>ρεπορτάζ<)

Τάσσος Δίκας, μελάνια σε χαρτί, 1972
11+8 απαντήσεις σε αιτήματα των αγροτών
της Αντιγόνης Ζούντα
Συγκεκριμένες απαντήσεις στα περισσότερα από τα ζητήματα που έθεσαν, στην κατεύθυνση της αντιμετώπισής τους, έλαβαν οι εκπρόσωποι των αγροτών από το διυπουργικό κλιμάκιο στη συνάντηση της περασμένης Τετάρτης στην Αθήνα.
Μάλιστα εξετάστηκαν ξεχωριστά τα αιτήματα που έθεσε ο αγροτικός κόσμος, πολλά εκ των οποίων είτε υλοποιούνται είτε οι αρμόδιοι υπουργοί ανέλαβαν να τα επεξεργαστούν προκειμένου να προχωρήσουν στην εξεύρεση λύσεων.
Μεταξύ άλλων προβλέπονται η επανεξέταση της φορολογίας στο κρασί, η διερεύνηση της δυνατότητας μείωσης του ΦΠΑ στα ακατέργαστα είδη ζωοτροφών και κρεάτων καθώς και της αύξησης του συντελεστή απόσβεσης του ζωικού κεφαλαίου, ο μεγαλύτερος δυνατός συμψηφισμός οφειλών του Δημοσίου και των αγροτών κ.λπ.
(δείτε τη συνέχεια)

..."εις το όνομα της διαπλοκής"...(>άρθρο<)

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ. 1995
Εις το όνομα της διαπλοκής

avgi.gr κύριο άρθρο

Επί μήνες η Ν.Δ. αρνιόταν πεισματικά τη συγκρότηση του ΕΣΡ. Στη συνέχεια χρησιμοποιούσε τη μη συγκρότηση του ΕΣΡ, που η ίδια είχε προκαλέσει, προκειμένου να μην γίνει διαγωνισμός για την αδειοδότηση. Και τώρα που το ΕΣΡ, έστω και με τόση καθυστέρηση, συγκροτήθηκε και μπαίνει σε τροχιά άσκησης των καθηκόντων του, έρχεται ο πρόεδρος της Ν.Δ. να ζητήσει από το ΕΣΡ να μην προχωρήσει σε καμία αδειοδοτική διαδικασία.

Τόσο με επιστολή του Κ. Μητσοτάκη προς το ΕΣΡ, που ζητάει από την ανεξάρτητη αρχή να μην εφαρμοστεί ο νόμος που ψήφισε η Βουλή όσο και τις χθεσινές ανακοινώσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης, γίνεται ξεκάθαρο ότι η Ν.Δ. θέλει όχι μόνο να μην γίνει διαγωνισμός, αλλά να μην αλλάξει στο παραμικρό το καθεστώς της ανομίας που οι κυβερνήσεις τόσα χρόνια επιμελώς στήριξαν. Στην περίφημη αυτή επιστολή μάλιστα ο Κ. Μητσοτάκης φτάνει στο σημείο να κατηγορεί τη σημερινή κυβέρνηση επειδή δεν νομοθέτησε την παράνομη παράταση της λειτουργίας των καναλιών με το προηγούμενο καθεστώς ανομίας.
(δείτε τη συνέχεια)

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

..."η ευρώπη των μη οραματιστών και ο στόχος του grexit"...(>2η διαπίστωση - άρθρο<)



Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 2002
Η Ευρώπη των μη οραματιστών και ο στόχος του Grexit
(αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν: 2η διαπίστωση)
Των Τάσσου Δίκα και Γιώργου Χατζηκωνσταντίνου*


Ζούμε σε εποχές όπου σε επίπεδο ευρωπαϊκών θεσμών τίποτε δεν είναι αυτονόητα ίδιο όπως το θεωρούσαμε. Οι οραματιστές, που στο χθες δώσανε ταυτότητα και πλαίσιο στη Ευρώπη, αποτελούν σε μεγάλο βαθμό παρελθόν, από τους σημερινούς πολιτικούς εκφραστές της Ευρωζώνης και της Ε.Ε. 

Παράλληλα παρουσιάζεται το φαινόμενο των κρατών παθητικών δορυφόρων της Γερμανίας που επιδιώκει άτυπα πλην όμως ουσιαστικά να κυριαρχήσει επί της υπόλοιπης Ευρώπης.
Ήταν ήδη από την εποχή του 1ου και 2ου μνημονίου γνωστό, ότι η κυριαρχούσα σκέψη των ευρωπαίων εταίρων σε επιτελικό επίπεδο ήταν και είναι υποταγμένη σε οικονομοτεχνικές παραδοχές και προαποφασισμένους οικονομικούς στόχους που -παρά την αποτυχία των μέχρι τώρα προγραμμάτων- συνεχίζουν να αποτελούν τον πυρήνα της αιτούμενης οικονομικής πολιτικής για την Ελλάδα.

Οι στόχοι αυτοί αποτελούσαν απόρροια της λεγόμενης νεοφιλελεύθερης αντίληψης της οικονομίας, και μάλιστα με πτυχές ακραίας αντίληψης στόχων όπου οι κοινωνίες υποτάσσονται άνευ όρων στους οικονομικούς δείκτες. Το ενδιαφέρον στοιχείο ήταν ότι μέχρι και πρόσφατα -πριν την συμφωνία- οι κυριαρχούσες πολιτικές δυνάμεις των δανειστών (που σε επίπεδο ευρωκοινοβουλίου εκφράζονται στο λαϊκό κόμμα, τους φιλελεύθερους και σοσιαλδημοκράτες) χαρακτηριζόταν από μία απόλυτη σύμπλευση με ηγεμονεύουσα δύναμη το λαϊκό κόμμα της Γερμανίας.

Aφορά τις πολιτικές στοχεύσεις ακραίων συντηρητικών κύκλων που έχουν κυρίαρχο ρόλο στα τεκταινόμενα της Ευρωζώνης και της ΕΕ, συνδεδεμένων με το χρηματοπιστωτικό σύστημα, στοχεύσεις που σοκάρουν πρώτιστα τους σκεπτόμενους πολίτες, οι οποίοι παρακολούθησαν τον κυνισμό που ενυπήρχε στην έκβαση των διαπραγματεύσεων της χώρας μας, όπου ο ιδεολογικός και ταυτόχρονα οικονομικός εκφραστής του Grexit και της Γερμανικής επικυριαρχίας συμπυκνώνεται στο πρόσωπο του Γερμανού υπουργού οικονομικών κ. Σόιμπλε και επιβεβαιώνει το χάσμα που υπάρχει μέσα στο ίδιο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα ως προς τις διαφορετικές επιδιώξεις και στοχεύσεις οικονομικών κύκλων της ευρωζώνης.

Το θέμα αυτό αφορά και σχετίζεται με την δυναμική συνύπαρξη αφενός της πραγματικής οικονομίας και αφετέρου μιας αμοραλιστικής χρηματοπιστωτικής αγοράς, που η πρώτη σε, Γερμανικό επίπεδο, φαίνεται να έχει, κατά κύριο λόγο, εκφραστή την καγκελάριο Μέρκελ, ενώ η δεύτερη, κατά κύριο λόγο, τον Υπουργό Οικονομικών κ.Σόϊμπλε.

Αφορά και την επιβεβαίωση, για μία ακόμη μία φορά, του καθοριστικού ρόλου μεγάλων δημοσιογραφικών συγκροτημάτων – ΜΜΕ στον επηρεασμό της ευρωπαϊκής και ελληνικής κοινής γνώμης, (προφανώς ως φερέφωνα οικονομικών και όχι μόνο συμφερόντων) μέσα από κατευθυνόμενα δημοσιεύματα που δεν δίστασαν να παραχαράξουν το περιεχόμενο του Ελληνικού δημοψηφίσματος, να εκβιάσουν το διακύβευμα (έξοδος από την Ε.Ε.), να επιδιώξουν την ανατροπή της κυβέρνησης και να απαξιώσουν πολιτικά πρόσωπα- πρωταγωνιστές της κυβέρνησης. Ρόλος προφανώς κατά παραγγελία οικονομικών και πολιτικών κύκλων που δεν δέχονται να παραδεχθούν την κυβερνητική παρουσία αριστερής κυβέρνησης στον Ελληνικό και Ευρωπαϊκό χώρο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα υπήρξε ο συντονισμός, παραμονές του δημοψηφίσματος, των δημοσιευμάτων ταύτισης του «όχι» σε άμεση έξοδο από το ευρώ, στοχεύοντας στον επηρεασμό της πλειοψηφίας των πολιτών –που δεν επιθυμούσαν αλλαγή νομίσματος- στο να εκβιασθούν και να ψηφίσουν «ναι» στην προταθείσα -εν είδη τελεσιγράφου- συμφωνία των δανειστών και εταίρων μας στην ΕΕ.

Σημειώνεται ότι η τακτική αυτή οδήγησε τελικά στο να φορτισθεί αρνητικά η έννοια του εταίρου» και να ταυτισθεί συχνά με την έννοια του «εκβιαστή», πράγμα δυσάρεστο για το περιεχόμενο και το νόημα της αποκαλούμενης «Ευρωπαϊκής Οικογένειας». Αξίζει να τονισθεί το γεγονός ότι, παρόλη την γενική αυτή πολιτική κατεύθυνση από πλευράς των δανειστών, και των ισχυρών ΜΜΕ, οι κινητοποιήσεις του κόσμου μαζί με την υποστήριξη σημαντικού αριθμού διανοουμένων και επιφανών οικονομολόγων δημιούργησε ένα ουσιαστικό αντίβαρο.

Παραπομπή: presspublica gr
άρθρο των Τάσσου Δίκα και Γιώργου Χατζηκωνσταντίνου
> Στον αστερισμό τηςπολυπλοκότητας:
Αναζητώντας την Πολιτική υπό το πέλμα ενός παράδοξου «ρεαλισμού»
ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 2η: Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΜΗ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ GREXIT - Αύγουστος 23, 2015

(*) Ο Τάσσος Ν. Δίκας είναι αρχιτέκτονας και ο Γιώργος Θ. Χατζηκωνσταντίνου είναι Ομότιμος Καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας

..."ιστογραμμή"...

..."η λειτουργική υπόσταση της ευρωζώνης"...(>1η διαπίστωση - άρθρο<)



Τάσσος Δίκας, μελάνια, 1972
Η λειτουργική υπόσταση της Ευρωζώνης

(αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν: 1η διαπίστωση)
 
Των Τάσσου Δίκα και Γιώργου Χατζηκωνσταντίνου *

 Εισαγωγή: Από την έναρξη της επίπονης διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ., την προκήρυξη του δημοψηφίσματος, το απρόσμενο για πολλούς αποτέλεσμα του 61,3% «Όχι» (28 Ιουνίου του 2015), και μέχρι την επώδυνη ουσιαστικά συμφωνία (19 Αυγούστου 2015, 3ο μνημόνιο) για την νέα δανειακή σύμβαση, (σημ. Τ.Δ. αλλά και στη συνέχεια όσων ακολούθησαν επί 1,5 χρόνο μετά μέχρι σήμερα) έγιναν με τραυματικό τρόπο κατανοητές μερικές αλήθειες και πραγματικότητες, που μας προβληματίζουν ως πολίτες και μας χειραφετούν πολιτικά και συνειδησιακά, για το τι μας περιβάλλει σε ευρωπαϊκό και γενικότερο πολιτικό επίπεδο.


Από τότε όσα διαδραματίστηκαν μέχρι και σήμερα (σημ. Τ.Δ. Φεβρουάριος του 2017) επιβεβαιώνουν την ιδιομορφία, ιδιαιτερότητα, πολυπλοκότητα του όλου πλαισίου της υπόστασης της Ε.Ε. μέσα στο οποίο μία κυβέρνηση της αριστεράς στη Ελλάδα, με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα, προσπαθεί να δώσει το δικό της στίγμα, με κοινωνικό πρόσημο έχοντας αντιμέτωπο το ίδιο το νεοφιλελεύθερο περιβάλλον που διαπερνά το μεγαλύτερο τμήμα της πολιτικής εκπροσώπησης των ευρωπαϊκών κρατών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 

 Aφορά την υπόσταση της ίδιας της σημερινής Ευρωζώνης (όχι στη γενικότητά της), άλλα στην πραγματικότητά της ως απόρροια συσχετισμών, αντιλήψεων, λειτουργίας, πρακτικών των θεσμών, των οργάνων, των εκπροσώπων και των πολιτικών που προβληματίζουν βαθύτατα τους πολίτες, όχι μόνον της χώρας μας, αλλά και της υπόλοιπης Ευρώπης.
Υπόσταση της Ε.Ε. και ειδικότερα της ευρωζώνης, όπου οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις που εκπροσωπούν τους ευρωπαϊκούς λαούς αποδεικνύεται ότι ακολουθούν συνειδητά χρηματοοικονομικές πολιτικές, με επίκεντρο την λιτότητα, πολιτικές που «ταιριάζουν» κυρίως σε μία περιορισμένη ομάδα κρατών με επίκεντρο την Γερμανία.

Στην Γερμανία την τελευταία δεκαπενταετία, το παραγωγικό μοντέλο της «επιβλήθηκε» σταδιακά στην κοινωνία από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα -μέσα από εργασιακές, συνταξιοδοτικές, ασφαλιστικές υποχωρήσεις σε ανύποπτο χρόνο- προκειμένου να πετύχει παραγωγικούς και εξαγωγικούς στόχους προϊόντων τεχνολογικής ποιότητας, με αντάλλαγμα την δημιουργία θέσεων εργασίας, παράλληλα με την προσπάθεια αναγνώρισής της (σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης) ως δόκιμο μοντέλο σύγχρονης ευρωπαϊκής πολιτικής.

Το παραγωγικό της μοντέλο διαφοροποιείται από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες -κυρίως του νότου- και φιλοδοξεί να συνεχίζει να παίζει κυρίαρχο ρόλο στα τεκταινόμενα της Ε.Ε. επιδιώκοντας να επιβάλει (και μέσα από δικές της αντιθέσεις) κατά το δυνατόν δικούς της όρους στο ευρωπαϊκό οικονομικό γίγνεσθαι.

Ας μη λησμονούμε ότι οι πολιτικές αυτές κατά βάση είναι τραπεζοκεντρικές και οικονομοκεντρικές και σίγουρα μη οραματικές, μη κοινωνιοκεντρικές και απολύτως στοχευμένες σε χρηματοπιστωτικούς στόχους, που η συνθετότητά τους (όχι τυχαία) δεν επιτρέπει την εύκολη κατανόηση από την μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών (αλλά και ικανής μερίδας πολιτικών) των ταξικών στοχεύσεων που υπηρετούν. 

Παράλληλα ας μην υποτιμούμε κοινωνιολογικά τον παράγοντα της ίδιας της γερμανικής αντίληψης της πολιτικής, απόρροια και της ιδιότυπης αντίληψης περί του κράτους αλλά και εκείνης της προτεσταντικής αντίληψης της ζωής.

Η μεγάλη αλήθεια όμως που αφορά την αφετηρία της οικονομικής ανάκαμψης της Γερμανίας, μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο ήταν η πολιτική βούληση των υπολοίπων κρατών να δεχθούν -όπως εύστοχα επεσήμανε ο πρωθυπουργός στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο- να υποβοηθήσουν την ανάκαμψή της μέσα από την συνθήκη του Λονδίνου του 1953 που ελάφρυνε (μεταξύ άλλων χαριστικών πράξεων) το χρέος της κατά 66%.

Η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου και του ιδιωτικού χρέους της Γερμανίας το 1953 και η ελάφρυνση των όρων αποπληρωμής του υπολοίπου αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο για το λεγόμενο “γερμανικό θαύμα” μετά το 1950.
Η Ελλάδα ήταν μία από τις πιστώτριες χώρες που συνυπέγραψαν τη Συμφωνία. "Η σημερινή όμως ηγεσία της Γερμανίας όχι μόνο αγνοεί τα διδάγματα της Συμφωνίας του 1953, αλλά επιδεικνύει μοναδική αδιαλλαξία έναντι της Ελλάδας και των άλλων υπερχρεωμένων χωρών". (βλ.Φραγκακάκη Μαρία, Η συμφωνία του 1953 για το χρέος της Γερμανίας: Ένα επίκαιρο ιστορικό προηγούμενο, Η Αυγή, Δευτέρα, 10.8.2015)

Παραπομπή: anixneuseis gr
άρθρο των Τάσσου Δίκα και Γιώργου Χατζηκωνσταντίνου

>Στον αστερισμό της πολυπλοκότητας: Αναζητώντας την Πολιτική υπό το πέλμα ενός παράδοξου «ρεαλισμού» ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 1η: Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ (20-8-2015)

(*) Ο Τάσσος Ν. Δίκας είναι αρχιτέκτονας και ο Γιώργος Θ. Χατζηκωνσταντίνου είναι Ομότιμος Καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας.

..."ιστογραμμή"...

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

..."αληθινά ψέματα"...(>άρθρο<)

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1996
Αληθινά ψέματα
του Γιάννη Κιμπουρόπουλου 
Αν δεν εξαρτιούνταν οι ζωές έντεκα εκατομμυρίων ανθρώπων απ’ αυτήν, η διελκυστίνδα μεταξύ Κομισιόν και ΔΝΤ για το ποιος λέει αλήθεια και ποιος ψέματα για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας θα ήταν απλώς ένα διασκεδαστικό σόου ή ένα κακόγουστο αστείο. 
Δυστυχώς, αυτό δεν ισχύει. Και η κατάσταση γίνεται τραγικότερη όταν ζητείται από τη σαστισμένη κοινωνία να διαλέξει πλευρά. Να προτιμήσει τη λιγότερο οδυνηρή αλήθεια ή το πιο βολικό ψέμα; Γιατί σ’ αυτή τη διελκυστίνδα και οι δυο πλευρές λένε μισές αλήθειες και μισά ψέματα. Για την ακρίβεια, λένε αληθινά ψέματα.
Προφανέστατα λέει αλήθεια το ΔΝΤ όταν επιμένει ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Αλλά λέει ψέματα όταν ισχυρίζεται ότι υπάρχει περίπτωση να γίνει βιώσιμο χωρίς δραστικό κούρεμά του. (δείτε τη συνέχεια)

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

..."θα ξαναβρεί τον δρόμο της η σοσιαλδημοκρατία;"...(>άρθρο<)

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 2002
Θα ξαναβρεί τον δρόμο της η σοσιαλδημοκρατία;
της Ασπασίας Μαρούγκα (*)
Στη δεκαετία του 1990, τα ευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα είχαν τη διακυβέρνηση στα 12 από τα 15 κράτη - μέλη και την προεδρεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
 Ήδη όμως από τη δεκαετία του 1980, είχαν απεμπολήσει τις πολιτικές τού κράτους ευημερίας στη λογική ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στον νεοφιλελευθερισμό. 

Αποτέλεσμα αυτής της ριζικής μεταρρύθμισης των αρχών τους ήταν η μετατροπή τους σε «σοσιαλ-νεοφιλελεύθερα» κόμματα (η συνθήκη του Μάαστριχτ είναι η επιβεβαίωση αυτής της μετατροπής).
Η κρίση της σοσιαλδημοκρατίας είναι μέρος της κρίσης του πολιτικού συστήματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η πολιτική της διακυβέρνηση στηρίχτηκε σε θεσμικές διευθετήσεις, οι οποίες παγιδεύτηκαν στη λογική μιας εφαρμοσμένης στρατηγικής για τη διέξοδο από το οικονομικό πρόβλημα και οι οποίες επιβλήθηκαν στους πολίτες ως αναγκαιότητα. Στο πλαίσιο αυτό, επιχειρήθηκε μια σειρά λειτουργικών μεταρρυθμίσεων σε ρήξη με τους παραδοσιακούς θεσμούς (δημόσιος τομέας, συνδικάτα) στο όνομα του εκσυγχρονισμού.
Παράλληλα, χρησιμοποίησαν εγκαθιδρυμένες νόρμες, που φαινομενικά νομιμοποιούσαν τις προσδοκίες των πολιτών, οι οποίες, όμως, δεν ανταποκρίνονταν ούτε στην οικονομική ούτε στην πολιτική κατάσταση που είχε διαμορφωθεί. Η Σοσιαλδημοκρατία, βαδίζοντας στα χνάρια των συντηρητικών κυβερνήσεων, λειτούργησε ως διευθυντική ομάδα πολιτικών παραγόντων που, εκ των άνω, προσπάθησε να συγκροτήσει τη νέα κοινωνία.
(δείτε τη συνέχεια)

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

..."συριζα: κεντρική επιτροπή 11&12-2-2017"...(>πολιτική απόφαση<)

syriza.gr

ΣΥΡΙΖΑ: Πολιτική Απόφαση Κεντρικής Επιτροπής

11–12 Φεβρουαρίου 2017

Διεθνές Περιβάλλον

Ο νέος χρόνος έδειξε από την αρχή ότι θα είναι κρίσιμος για την πορεία του τόπου και της Ευρώπης, αλλά και για τις διεθνείς σχέσεις γενικότερα, δεδομένων και των εκλογικών αναμετρήσεων όπως στην Γερμανία και την Γαλλία καθώς και του διαρκώς διογκωμένου ρεύματος του ακροδεξιού ευρωσκεπτικισμού. 

Η Ελλάδα παραμένει πυλώνας σταθερότητας σ’ ένα αποσταθεροποιημένο τόξο που ξεκινάει από τα Βαλκάνια και φτάνει μέχρι την Βόρειο Αφρική. Ο νεοφιλελευθερισμός και ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός δεν μπορεί να αποτελούν το υπόδειγμα για το μέλλον. Όσοι σήμερα επιμένουν στο ίδιο δόγμα, το μόνο που προσφέρουν είναι η διεύρυνση της κρίσης αντιπροσώπευσης μεταξύ των πολιτικών συστημάτων και των κοινωνιών. 

Η εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ, η εθνοκεντρική κατεύθυνση ψήφος υπέρ του Brexit στη Βρετανία, η ανάδυση της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς, αλλά και η συνέχιση του πολέμου στη Μ. Ανατολή καταδεικνύουν την επείγουσα ανάγκη ριζικών αλλαγών στην κατεύθυνση της διασφάλισης της ειρήνης, της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, εξελέγη προβάλλοντας τη «νέα» συντηρητική ατζέντα ως «απάντηση στην παγκοσμιοποίηση και το μέχρι τώρα καθεστώς». Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα ακραία αυταρχικό πλέγμα πολιτικής, που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την καθολική ρήξη με το κράτος δικαίου σε ζητήματα κοινωνικών δικαιωμάτων και πολιτικών ελευθεριών, με ρητορεία που θέτει στο προσκήνιο την ισλαμοφοβία, τον σεξισμό και το ρατσισμό ακόμη και εναντίον μεγάλης μερίδας της ίδιας της αμερικανικής κοινωνίας (γυναίκες, λατίνοι, μουσουλμάνοι, ΛΟΑΤΚΙ). 

Ο Τραμπ παρόλο που έχει ήδη ακυρώσει την TPP (συμφωνία ελεύθερου εμπορίου του Ειρηνικού) και ζητά αναθεώρηση της NAFTA (συμφωνία ελεύθερου εμπορίου της Βόρειας Αμερικής), επιδιώκει την ίδια στιγμή τη σύναψη διμερών συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου, πιθανότατα με εξίσου επαχθείς ή και χειρότερους κοινωνικά και περιβαλλοντικά όρους, με τη Μ.Βρετανία και άλλες χώρες. Μέσω του «προστατευτισμού» ο Τραμπ εκείνο που επιθυμεί δεν είναι η ανάσχεση του ανεξέλεγκτου ελεύθερου εμπορίου, αλλά η αναδιάταξη των κανόνων του διεθνούς εμπορίου σε μια κατεύθυνση υποκατάστασης του σημερινού μοντέλου διεθνών συμφωνιών από ακόμη πιο αντιδραστικές διμερείς συμφωνίες με ακόμη δυσχερέστερους όρους υποτέλειας έναντι των ΗΠΑ. Τα παραπάνω σηματοδοτούν την μετάβαση σε μια νέα περίοδο ανταγωνιστικών νομισματικών υποτιμήσεων, όπου οι ΗΠΑ και το δολλάριο επιδιώκουν την απόλυτη κυριαρχία στο διεθνές περιβάλλον.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, αποτελούν πηγή ελπίδας οι συγκλονιστικές κινητοποίησεις εναντίον των προθέσεων του Τραμπ εντός και εκτός ΗΠΑ. Η πρόκληση για τις δυνάμεις της ευρύτερης αριστεράς είναι η οικοδόμηση σχέσεων αλληλεγγύης και συνεργασίας με το κίνημα αυτό, προς όφελος της ειρήνης και της δημοκρατίας σε όλο τον κόσμο. 
Η Ε.Ε. εισέρχεται στο νέο διεθνές σκηνικό ευρισκόμενη σε βαθύτατη συστημική κρίση, με τα κοινωνικά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες αιώνων, να αμφισβητούνται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Τα βασικά χαρακτηριστικά της κρίσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης αφορούν την έναρξη της διαδικασίας εξόδου της Βρετανίας, την ιταλική τραπεζική κρίση, την κρίση διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών, αλλά και τα κεντρικά ερωτήματα σε σχέση με την παραπέρα θεσμική και πολιτική υπόσταση της ΕΕ, σε μια περίοδο που η κραυγαλέα αποτυχία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και η συνέχιση της κρίσης τροφοδοτεί την ευρωπαϊκή Ακροδεξιά, της δίνει κεντρικό ρόλο, ακόμη και επίδοξου διαχειριστή της εξουσίας σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Σ’ αυτό έχει συντελέσει και η υπερσυσσώρευση του πλούτου στις χώρες του Βορρά εις βάρος των λαών του Νότου.

Μετά από χρόνια νεοφιλελεύθερης συναίνεσης με τη Δεξιά, η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με τα αδιέξοδα που προκάλεσε αυτή ακριβώς η στρατηγική της επιλογή. Μερίδα σοσιαλιστικών/σοσιαλδημοκρατικών κόμματων φαίνεται να αντιλαμβάνεται σήμερα το αδιέξοδο της στρατηγικής του «Μεγάλου Συνασπισμού» και διαφοροποιείται (όχι χωρίς αντιφάσεις) σε σημαντικά ζητήματα, σχετικά με τη στρατηγική της λιτότητας και του δημοσιονομικού αυταρχισμού. 

Στη Γερμανία οι Σοσιαλδημοκράτες ενισχύονται σημαντικά μετά την ανάδειξη Σουλτς σε επικεφαλής της εκλογικής τους εκστρατείας. Το βάρος πέφτει στο SPD. Εάν θα επιλέξει τη συνέχιση του καταστροφικού για την Ευρώπη μεγάλου συνασπισμού με τη Χριστιανοδημοκρατία ή θα κάνει το ιστορικό βήμα για μια κυβερνητική προγραμματική συμφωνία με την Αριστερά και τους Πρασσίνους. Η εκλογή του Μ. Αμόν στις προκριματικές εκλογές των Γάλλων Σοσιαλιστών αποτελεί θετικό βήμα προοδευτικής απάντησης της βάσης των Σοσιαλιστών έναντι της πολιτικής απαξίωσης του κόμματός τους λόγω της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής. Η υποψηφιότητα Αμόν θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά το πολιτικό σκηνικό στις προεδρικές εκλογές, εφόσον δρομολογήσει διεργασίες για μια κοινή προεδρική υποψηφιότητα της ευρείας Αριστεράς και οικολογίας, στη βάση ενός κοινού κυβερνητικού προγράμματος. 
(δείτε τη συνέχεια)

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

..."λευκό χαρτί στους δανειστές;"...(>άρθρο<)

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1995
Λευκό χαρτί τους δανειστές;

κύριο άρθρο avgi.gr

Την ώρα που πυκνώνουν οι φωνές στις Βρυξέλλες και σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες κατά των ακραίων απαιτήσεων που έχουν συγκεκριμένοι κύκλοι στη Γερμανία και στο ΔΝΤ, καταλογίζοντάς τους μάλιστα ευθύνη για την καθυστέρηση στην αξιολόγηση, η Ν.Δ. επιδίδεται σε επικίνδυνα εκλογικά παιχνίδια φτάνοντας στο σημείο να κάνει μια ιδιότυπη ευρωπαϊκή εκστρατεία κατά της ελληνικής κυβέρνησης, ενώ την ίδια ώρα δίνει συγχωροχάρτι στους ακραίους κύκλους απενοχοποιώντας μάλιστα τις παράλογες απαιτήσεις τους.
Επί τρεις ημέρες Κυρ. Μητσοτάκης και κορυφαία στελέχη ζητούν να μην κλείσει η αξιολόγηση, να γίνουν εκλογές, και επιτίθενται μάλιστα στους Ευρωπαίους αξιωματούχους που τολμούν να κάνουν θετικά σχόλια για την κυβέρνηση.
(δείτε τη συνέχεια) 

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

..."μπορούμε να σταματήσουμε τη ρητορική μίσους και τη διασπορά ψευδών ειδήσεων;"...(>άρθρο<)

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1997
Οι όροι fake news, hate speech, hoax εμφανίζονται όλο και συχνότερα στη διεθνή βιβλιογραφία για να περιγράψουν φαινόμενα εξαπάτησης και παραπλάνησης των πολιτών κατά την προσπάθειά τους να ενημερωθούν.
Τα φαινόμενα αυτά αυξάνονται με τις δυνατότητες διάχυσης της πληροφορίας που προσφέρουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Η ανθρώπινη ανάγκη της συντροφικότητας γίνεται πλέον ψηφιακή και ικανοποιείται από ένα μίγμα ερεθισμάτων και ανταλλαγών που διαμορφώνουν από κοινού αλγόριθμοι, διαφημιστικές αναρτήσεις και οι κάθε λογής διαδικτυακές κοινότητες.

Σε καθημερινή βάση εκτιμάται ότι δημιουργούνται 1,5 εκατομμύριο νέες ιστοσελίδες παγκοσμίως και πραγματοποιούνται δισεκατομμύρια ψηφιακές ανταλλαγές περιεχομένου κάθε τύπου.
(δείτε τη συνέχεια)

..."o τραμπ μέσα από τη ματιά του gramsci"...(>άρθρο<)


Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1997
Ο Τραμπ, μέσα από τη ματιά του Gramci

της Kate Crehan (*)


Η κοινή λογική του Τραμπ μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με μία εναλλακτική κοινή λογική, που είναι τόσο συναισθηματικά ισχυρή, όσο και εκείνη της δεξιάς. Παρόλο που σύντομα θα έχουν όλα ξεθωριάσει, η συλλογική ενέργεια και ο ενθουσιασμός του κινήματος των OWS, καθώς και των υπόλοιπων κινημάτων στην χώρα, δημιούργησε μαζικούς χώρους που παράγουν τις αρχές μιας τέτοιας κοινής λογικής, το είδος της προοδευτικής κοινής λογικής για την οποία μιλούσε ο Γκράμσι.

Ο Αντόνιο Γκράμσι καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκισης από τον Μπενίτο Μουσολίνι , όταν έγραψε τα φημισμένα  τετράδια φυλακής  έγκλειστος σε μια σειρά φασιστικών φυλακών. Σε αυτά διαπραγματεύεται μερικές από τις ακόλουθες ερωτήσεις : Γιατί είναι ο Μουσολίνι στην εξουσία, ενώ τόσοι πολλοί αριστεροί είναι στην φυλακή, στην εξορία ή πεθαμένοι; Τι εξηγεί την ήττα της Ιταλικής αριστεράς που κάποτε ήταν ισχυρή; Πώς θα μπορούσαν να νικηθούν οι φασίστες και οι υπόλοιπες δεξιές δυνάμεις; Η Αμερική του 21ου αιώνα δεν είναι η Ιταλία στα μέσα του 20ου αιώνα και ο Ντόναλντ Τράμπ δεν είναι ο Μουσολίνι. Παρόλα αυτά, για όλους αυτούς που προσπαθούν να εξηγήσουν την εκλογική νίκη του Τραμπ και προσπαθούν να βρουν τρόπους για το πώς αυτός ο Αμερικανικής προέλευσης ,αυταρχικός λαϊκιστής είναι αποτελεσματικά προκλητικός, τα χειρόγραφα του Γκράμσι μπορούν να αποτελέσουν ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα.
(δείτε τη συνέχεια)

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

..."ρήξη με τις ψευδαισθήσεις"...(>άρθρο<)

 Οτι, τη νύχτα του δημοψηφίσματος, το δίλημμα ήταν μεταξύ του Σχεδίου Σόιμπλε (Grexit) και της υποταγής στο 3ο Μνημόνιο.
 Οτι η υποταγή στο 3ο Μνημόνιο μπορούσε να καταστεί πολιτικά διαχειρίσιμη μέσω ενός παράλληλου, φιλολαϊκού προγράμματος.
Και οι δύο αυτές «υποθέσεις εργασίας» μόνο στην αυθυποβολή μπορούσαν να βασιστούν.
Οπως πάσχισα να εξηγήσω στον πρωθυπουργό το βράδυ του δημοψηφίσματος, την ώρα που κυβερνητικά στελέχη με λοιδορούσαν ως σύμμαχο του κ. Σόιμπλε, η υποταγή στο 3ο Μνημόνιο ήταν το Σχέδιο Σόιμπλε.
(δείτε τη συνέχεια)

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

..."το δντ είναι σύμμαχος. τι όχι;"...(>άρθρο<)

Τάσσος Δίκας, μελάνια, 1972
Το ΔΝΤ είναι σύμμαχος. Τι όχι;

του Αυγερινού Χατζηχρυσού


Για να είμαστε ιστορικά ακριβείς, το ΔΝΤ δεν έχει φίλους, έχει υποτελείς, κι αν σου αρέσει υπακούς, αν δεν αρέσει καμία διαφορά, σε λιώνει εξίσου.

Το 2014 ο Τόμσεν με βέτο άδειασε και τον Σαμαρά παρά του ότι ήταν πιο πιστός πέρα από κάθε προσδοκία και επιμένει να είναι πιστός.Επειδή όμως το Ταμείο είναι επαγγελματίας οικονομικός δολοφόνος έχει κι άλλα όπλα για πιο...αντιδραστικές κυβερνήσεις. Το ίδιο το ΔΝΤ επιμένει στην διαφωνία του με τον Σόιμπλε και στο θέμα του Χρέους και στο υψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, για τα προσχήματα βεβαίων μιας έχουν και μια φήμη τεχνοκράτη να διατηρήσουν.

Ετσι δίνει πάσα στον Σόιμπλε αναφέροντας χαρακτηριστικά  ότι "σε ένα δείγμα 55 κρατών τα τελευταία 200 χρόνια υπάρχουν μόνον 15 παραδείγματα που είχαν ύφεση πάνω από 5 έτη και καμία από τις χώρες αυτές δεν διατήρησε πρωτογενές πλεόνασμα πάνω από 2% του ΑΕΠ κατόπιν". Σαν να λέει το Σοιμπλε "βαστα στο 3,5% κι άσε τους να πέσουν σε τοίχο".
(δείτε τη συνέχεια)

..."ήρωες ή προδότες, λάθη και ευθύνες"...(>άρθρο<)

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1990

Ήρωες ή προδότες, λάθη και ευθύνες

της Αγγελικής Καμπούρη

Η ιστορία της Αριστεράς στην Ελλάδα ξεκινά από τα τέλη του 19ου αιώνα και συγκροτείται σε σώμα από το 1918, με τη δημιουργία του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος (ΣΕΚΕ), το οποίο όμως έχει τουλάχιστον τρεις ιδεολογικές τάσεις, που σύντομα έρχονται σε ρήξη μεταξύ τους και διασπάται το κόμμα.

Η γερμανοϊταλική κατάκτηση της Ελλάδας ξεσήκωσε τον πατριωτισμό χιλιάδων πολιτών, κυρίως αριστερών, που οργάνωσαν γενναία αντίσταση με πλήρη αυτοθυσία. Ο Ελληνικός λαός, μάρτυρας της μαχητικότητας και του πατριωτισμού τους, τους στήριξε στην πλειονότητά του.

Με την απελευθέρωση, όμως, αντί η Αριστερά να βγει ενωμένη και ισχυρή και να δημιουργήσει μια μεγάλη πολιτική δύναμη, που θα μπορούσε να κυβερνήσει τη χώρα, διαλύθηκε εξαιτίας της στάσης του ΚΚΕ (που γνώριζε ότι ο Στάλιν είχε συμφωνήσει να παραχωρηθεί η Ελλάδα στην περιοχή «επιρροής» των Άγγλων) και της παγίδευσης αριστερών ηγετών από τους Άγγλους και τους δεξιούς καθώς και τον «κεντρώο» Γεώργιο Παπανδρέου. Η ευκαιρία χάθηκε και η χώρα έπεσε στα χέρια τυχοδιωκτών, εγκληματιών και δωσιλόγων, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε στον αιματηρό εμφύλιο σπαραγμό, που, ουσιαστικά, δεν τέλειωσε ποτέ...
(δείτε τη συνέχεια)

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

..."δύο χρόνια η αριστερά στην κυβέρνηση - προχωράμε μαζί"...(>άρθρο<)

syriza gr
Δύο χρόνια η Αριστερά
στην κυβέρνηση - 

Προχωράμε Μαζί

Η 25η Ιανουαρίου 2015 αποτελεί μια ιστορική ημερομηνία όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη.
Για πρώτη φορά
-σε ολόκληρη τη μεταπολεμική Ευρωπαϊκή ιστορία-  η Αριστερά βρέθηκε στο προσκήνιο μετά από την ξεκάθαρη εντολή του λαού, για να διεκδικήσει μια νέα πορεία για τη χώρα.
Θέτοντας ως προτεραιότητα τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας, η κυβέρνηση που σχημάτισε ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε τη μάχη της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, μέσα σ’ ένα δυσμενές περιβάλλον, στο οποίο τον τόνο έδιναν -και εξακολουθούν να δίνουν- οι πολιτικές δυνάμεις εκείνες που είναι προσκολλημένες στο δόγμα της λιτότητας. 

Παραλαμβάνοντας από την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ μια οικονομία ρημαγμένη, δώσαμε μια σκληρή και δύσκολη μάχη μέσα σε ένα πεδίο ναρκοθετημένο, από τους ίδιους τους κ.κ. Σαμαρά και Βενιζέλο, οι οποίοι είχαν σχεδιάσει με κάθε λεπτομέρεια τη χρηματοδοτική ασφυξία της χώρας. 
Για πρώτη φορά, όμως, από την αρχή της κρίσης, η Ελλάδα είχε, πλέον, μια κυβέρνηση που άρχισε να διαπραγματεύεται σκληρά. Συγκρούστηκε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων βάζοντας στην ατζέντα τα δίκαια της ελληνικής κοινωνίας αλλά και τις μεγάλες προοπτικές της οικονομίας, που για χρόνια λίμναζε. Η απέναντι πλευρά, πέραν από τη δογματική προσήλωση της στη λιτότητα, τον αυταρχισμό και τη διάλυση του κοινωνικού ιστού, κράδαινε ως βασικό επιχείρημα τις δεσμεύσεις των Σαμαρά - Βενιζέλου, που ήταν, δυστυχώς, δεσμεύσεις της χώρας.
(δείτε τη συνέχεια)

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

..."richard seymour: η νυχτερινή πλευρά της λογικής"...(>άρθρο<)

left.gr
H νυχτερινή πλευρά της λογικής
  
του Richard Seymour  (*)

Το πρόσταγμα για άσκηση διανοητικής εντιμότητας ισοδυναμεί συνήθως με δολιοφθορά της σκέψης.
Theodore Adorno
 
Αυτός που λέει «Μην ψεύδεσαι!» πρέπει πρώτα να πει «Δώσε μου μια απάντηση!» – και ο Θεός δεν παραχώρησε σε κανέναν το δικαίωμα να απαιτεί από τους άλλους μιαν απάντηση. «Μην ψεύδεσαι!» «Πες την αλήθεια!» είναι λόγια που δεν πρέπει να λέμε ποτέ σ’ έναν άλλο άνθρωπο, εφόσον αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξή του ως ισότιμη με τη δική μας.
 Milan Kundera
 
I. Το πρόβλημα με την αντίληψη περί μιας «πολιτικής τής μετα-αλήθειας» δεν έγκειται μόνο στο τι υπονοείται για την προγενέστερη της μετα-αλήθειας πολιτική. Εάν μιλήσουμε σοβαρά, η συγκεκριμένη αντίληψη αποτελεί κατηγορικό λάθος. Δεν είναι η αλήθεια, αλλά γεγονότα που αποδείχθηκαν ανεπαρκή. 

Η ίδια η κατηγορία τού «γεγονότος» ως αντικειμενικού συστήματος μέτρησης της πραγματικότητας, που μπορεί να πιεστεί από την ιδεολογία, επηρεάστηκε δυσμενώς από την πιστωτική κατάρρευση και τη συνακόλουθη οικονομική δυσπραγία. Η τεχνογνωσία, όπως μας υπενθυμίζει ο Michael Gove, μας προκάλεσε προβλήματα. Η φαινομενική ουδετερότητά της, διαφημισμένη στο πλαίσιο της κοινής λογικής, έχει πια εκτεθεί ανεπανόρθωτα ως φέρουσα απλώς το κύρος της κυρίαρχης ιδεολογίας. Ο σερ Humphrey Appleby μπορεί να ακούγεται ως τεχνοκράτης μονάχα στον βαθμό που οι στόχοι προς τους οποίους προσανατολίζονται οι τεχνικές του θεωρούνται δεδομένοι. Ο Sam Kriss θέτει το ζήτημα αφοριστικά: «πολιτική που αποτελείται από γεγονότα και τίποτε άλλο, δεν είναι πολιτική αλλά διαχείριση». Και οι διαχειριστές, από άποψη κύρους, έχουν εκπέσει.  
(δείτε τη συνέχεια)

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

..."ο συριζα, συμμετοχικό εργαστήρι πολιτικής, μελών και κοινωνίας"...(>άρθρο<)


Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 2002
Ο ΣΥΡΙΖΑ, συμμετοχικό εργαστήρι πολιτικής, μελών και κοινωνίας

τoυ Τάσσου Ν. Δίκα, αρχιτέκτονα *


Η συγκυρία -και μετά το πρόσφατο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ- είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και σημαντική, γιατί αφ ενός το γενικότερο κοινωνικό περιβάλλον είναι πολλαπλά τραυματισμένο από την πολύχρονη οικονομική κρίση και την ουσιαστική χρεοκοπία του οικονομικού εποικοδομήματος και αφ ετέρου γιατί ήδη μετά από δύο εκλογικές αναμετρήσεις το μεγαλύτερο πλέον πολιτικά κομμάτι της αριστεράς -ο ΣΥΡΙΖΑ- συμμετέχει στη διακυβέρνηση της χώρας.

H ελληνική κοινωνία εξελίσσεται, μέσα από την υπαρκτή επιτροπεία, μέσα από υπαρκτές αντιθέσεις και αντιφάσεις, μέσα από επιρροές και δεσμευτικά πλαίσια που υπαγορεύονται εν πολλοίς από τις μνημονιακές δεσμεύσεις, την καθημερινότητα των επιπτώσεων των επώδυνων μέτρων από τη μια και την αγωνιώδη και ειλικρινή προσπάθεια των μελών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ – Οικολόγων, της εφαρμογής παράλληλων ανακουφιστικών μέτρων από την άλλη.
(δείτε τη συνέχεια)