Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

..."η ευρώπη των μη οραματιστών και ο στόχος του grexit"...(>2η διαπίστωση - άρθρο<)



Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 2002
Η Ευρώπη των μη οραματιστών και ο στόχος του Grexit
(αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν: 2η διαπίστωση)
Των Τάσσου Δίκα και Γιώργου Χατζηκωνσταντίνου*


Ζούμε σε εποχές όπου σε επίπεδο ευρωπαϊκών θεσμών τίποτε δεν είναι αυτονόητα ίδιο όπως το θεωρούσαμε. Οι οραματιστές, που στο χθες δώσανε ταυτότητα και πλαίσιο στη Ευρώπη, αποτελούν σε μεγάλο βαθμό παρελθόν, από τους σημερινούς πολιτικούς εκφραστές της Ευρωζώνης και της Ε.Ε. 

Παράλληλα παρουσιάζεται το φαινόμενο των κρατών παθητικών δορυφόρων της Γερμανίας που επιδιώκει άτυπα πλην όμως ουσιαστικά να κυριαρχήσει επί της υπόλοιπης Ευρώπης.
Ήταν ήδη από την εποχή του 1ου και 2ου μνημονίου γνωστό, ότι η κυριαρχούσα σκέψη των ευρωπαίων εταίρων σε επιτελικό επίπεδο ήταν και είναι υποταγμένη σε οικονομοτεχνικές παραδοχές και προαποφασισμένους οικονομικούς στόχους που -παρά την αποτυχία των μέχρι τώρα προγραμμάτων- συνεχίζουν να αποτελούν τον πυρήνα της αιτούμενης οικονομικής πολιτικής για την Ελλάδα.

Οι στόχοι αυτοί αποτελούσαν απόρροια της λεγόμενης νεοφιλελεύθερης αντίληψης της οικονομίας, και μάλιστα με πτυχές ακραίας αντίληψης στόχων όπου οι κοινωνίες υποτάσσονται άνευ όρων στους οικονομικούς δείκτες. Το ενδιαφέρον στοιχείο ήταν ότι μέχρι και πρόσφατα -πριν την συμφωνία- οι κυριαρχούσες πολιτικές δυνάμεις των δανειστών (που σε επίπεδο ευρωκοινοβουλίου εκφράζονται στο λαϊκό κόμμα, τους φιλελεύθερους και σοσιαλδημοκράτες) χαρακτηριζόταν από μία απόλυτη σύμπλευση με ηγεμονεύουσα δύναμη το λαϊκό κόμμα της Γερμανίας.

Aφορά τις πολιτικές στοχεύσεις ακραίων συντηρητικών κύκλων που έχουν κυρίαρχο ρόλο στα τεκταινόμενα της Ευρωζώνης και της ΕΕ, συνδεδεμένων με το χρηματοπιστωτικό σύστημα, στοχεύσεις που σοκάρουν πρώτιστα τους σκεπτόμενους πολίτες, οι οποίοι παρακολούθησαν τον κυνισμό που ενυπήρχε στην έκβαση των διαπραγματεύσεων της χώρας μας, όπου ο ιδεολογικός και ταυτόχρονα οικονομικός εκφραστής του Grexit και της Γερμανικής επικυριαρχίας συμπυκνώνεται στο πρόσωπο του Γερμανού υπουργού οικονομικών κ. Σόιμπλε και επιβεβαιώνει το χάσμα που υπάρχει μέσα στο ίδιο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα ως προς τις διαφορετικές επιδιώξεις και στοχεύσεις οικονομικών κύκλων της ευρωζώνης.

Το θέμα αυτό αφορά και σχετίζεται με την δυναμική συνύπαρξη αφενός της πραγματικής οικονομίας και αφετέρου μιας αμοραλιστικής χρηματοπιστωτικής αγοράς, που η πρώτη σε, Γερμανικό επίπεδο, φαίνεται να έχει, κατά κύριο λόγο, εκφραστή την καγκελάριο Μέρκελ, ενώ η δεύτερη, κατά κύριο λόγο, τον Υπουργό Οικονομικών κ.Σόϊμπλε.

Αφορά και την επιβεβαίωση, για μία ακόμη μία φορά, του καθοριστικού ρόλου μεγάλων δημοσιογραφικών συγκροτημάτων – ΜΜΕ στον επηρεασμό της ευρωπαϊκής και ελληνικής κοινής γνώμης, (προφανώς ως φερέφωνα οικονομικών και όχι μόνο συμφερόντων) μέσα από κατευθυνόμενα δημοσιεύματα που δεν δίστασαν να παραχαράξουν το περιεχόμενο του Ελληνικού δημοψηφίσματος, να εκβιάσουν το διακύβευμα (έξοδος από την Ε.Ε.), να επιδιώξουν την ανατροπή της κυβέρνησης και να απαξιώσουν πολιτικά πρόσωπα- πρωταγωνιστές της κυβέρνησης. Ρόλος προφανώς κατά παραγγελία οικονομικών και πολιτικών κύκλων που δεν δέχονται να παραδεχθούν την κυβερνητική παρουσία αριστερής κυβέρνησης στον Ελληνικό και Ευρωπαϊκό χώρο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα υπήρξε ο συντονισμός, παραμονές του δημοψηφίσματος, των δημοσιευμάτων ταύτισης του «όχι» σε άμεση έξοδο από το ευρώ, στοχεύοντας στον επηρεασμό της πλειοψηφίας των πολιτών –που δεν επιθυμούσαν αλλαγή νομίσματος- στο να εκβιασθούν και να ψηφίσουν «ναι» στην προταθείσα -εν είδη τελεσιγράφου- συμφωνία των δανειστών και εταίρων μας στην ΕΕ.

Σημειώνεται ότι η τακτική αυτή οδήγησε τελικά στο να φορτισθεί αρνητικά η έννοια του εταίρου» και να ταυτισθεί συχνά με την έννοια του «εκβιαστή», πράγμα δυσάρεστο για το περιεχόμενο και το νόημα της αποκαλούμενης «Ευρωπαϊκής Οικογένειας». Αξίζει να τονισθεί το γεγονός ότι, παρόλη την γενική αυτή πολιτική κατεύθυνση από πλευράς των δανειστών, και των ισχυρών ΜΜΕ, οι κινητοποιήσεις του κόσμου μαζί με την υποστήριξη σημαντικού αριθμού διανοουμένων και επιφανών οικονομολόγων δημιούργησε ένα ουσιαστικό αντίβαρο.

Παραπομπή: presspublica gr
άρθρο των Τάσσου Δίκα και Γιώργου Χατζηκωνσταντίνου
> Στον αστερισμό τηςπολυπλοκότητας:
Αναζητώντας την Πολιτική υπό το πέλμα ενός παράδοξου «ρεαλισμού»
ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 2η: Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΜΗ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ GREXIT - Αύγουστος 23, 2015

(*) Ο Τάσσος Ν. Δίκας είναι αρχιτέκτονας και ο Γιώργος Θ. Χατζηκωνσταντίνου είναι Ομότιμος Καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας

..."ιστογραμμή"...

..."η λειτουργική υπόσταση της ευρωζώνης"...(>1η διαπίστωση - άρθρο<)



Τάσσος Δίκας, μελάνια, 1972
Η λειτουργική υπόσταση της Ευρωζώνης

(αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν: 1η διαπίστωση)
 
Των Τάσσου Δίκα και Γιώργου Χατζηκωνσταντίνου *

 Εισαγωγή: Από την έναρξη της επίπονης διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ., την προκήρυξη του δημοψηφίσματος, το απρόσμενο για πολλούς αποτέλεσμα του 61,3% «Όχι» (28 Ιουνίου του 2015), και μέχρι την επώδυνη ουσιαστικά συμφωνία (19 Αυγούστου 2015, 3ο μνημόνιο) για την νέα δανειακή σύμβαση, (σημ. Τ.Δ. αλλά και στη συνέχεια όσων ακολούθησαν επί 1,5 χρόνο μετά μέχρι σήμερα) έγιναν με τραυματικό τρόπο κατανοητές μερικές αλήθειες και πραγματικότητες, που μας προβληματίζουν ως πολίτες και μας χειραφετούν πολιτικά και συνειδησιακά, για το τι μας περιβάλλει σε ευρωπαϊκό και γενικότερο πολιτικό επίπεδο.


Από τότε όσα διαδραματίστηκαν μέχρι και σήμερα (σημ. Τ.Δ. Φεβρουάριος του 2017) επιβεβαιώνουν την ιδιομορφία, ιδιαιτερότητα, πολυπλοκότητα του όλου πλαισίου της υπόστασης της Ε.Ε. μέσα στο οποίο μία κυβέρνηση της αριστεράς στη Ελλάδα, με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα, προσπαθεί να δώσει το δικό της στίγμα, με κοινωνικό πρόσημο έχοντας αντιμέτωπο το ίδιο το νεοφιλελεύθερο περιβάλλον που διαπερνά το μεγαλύτερο τμήμα της πολιτικής εκπροσώπησης των ευρωπαϊκών κρατών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 

 Aφορά την υπόσταση της ίδιας της σημερινής Ευρωζώνης (όχι στη γενικότητά της), άλλα στην πραγματικότητά της ως απόρροια συσχετισμών, αντιλήψεων, λειτουργίας, πρακτικών των θεσμών, των οργάνων, των εκπροσώπων και των πολιτικών που προβληματίζουν βαθύτατα τους πολίτες, όχι μόνον της χώρας μας, αλλά και της υπόλοιπης Ευρώπης.
Υπόσταση της Ε.Ε. και ειδικότερα της ευρωζώνης, όπου οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις που εκπροσωπούν τους ευρωπαϊκούς λαούς αποδεικνύεται ότι ακολουθούν συνειδητά χρηματοοικονομικές πολιτικές, με επίκεντρο την λιτότητα, πολιτικές που «ταιριάζουν» κυρίως σε μία περιορισμένη ομάδα κρατών με επίκεντρο την Γερμανία.

Στην Γερμανία την τελευταία δεκαπενταετία, το παραγωγικό μοντέλο της «επιβλήθηκε» σταδιακά στην κοινωνία από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα -μέσα από εργασιακές, συνταξιοδοτικές, ασφαλιστικές υποχωρήσεις σε ανύποπτο χρόνο- προκειμένου να πετύχει παραγωγικούς και εξαγωγικούς στόχους προϊόντων τεχνολογικής ποιότητας, με αντάλλαγμα την δημιουργία θέσεων εργασίας, παράλληλα με την προσπάθεια αναγνώρισής της (σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης) ως δόκιμο μοντέλο σύγχρονης ευρωπαϊκής πολιτικής.

Το παραγωγικό της μοντέλο διαφοροποιείται από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες -κυρίως του νότου- και φιλοδοξεί να συνεχίζει να παίζει κυρίαρχο ρόλο στα τεκταινόμενα της Ε.Ε. επιδιώκοντας να επιβάλει (και μέσα από δικές της αντιθέσεις) κατά το δυνατόν δικούς της όρους στο ευρωπαϊκό οικονομικό γίγνεσθαι.

Ας μη λησμονούμε ότι οι πολιτικές αυτές κατά βάση είναι τραπεζοκεντρικές και οικονομοκεντρικές και σίγουρα μη οραματικές, μη κοινωνιοκεντρικές και απολύτως στοχευμένες σε χρηματοπιστωτικούς στόχους, που η συνθετότητά τους (όχι τυχαία) δεν επιτρέπει την εύκολη κατανόηση από την μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών (αλλά και ικανής μερίδας πολιτικών) των ταξικών στοχεύσεων που υπηρετούν. 

Παράλληλα ας μην υποτιμούμε κοινωνιολογικά τον παράγοντα της ίδιας της γερμανικής αντίληψης της πολιτικής, απόρροια και της ιδιότυπης αντίληψης περί του κράτους αλλά και εκείνης της προτεσταντικής αντίληψης της ζωής.

Η μεγάλη αλήθεια όμως που αφορά την αφετηρία της οικονομικής ανάκαμψης της Γερμανίας, μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο ήταν η πολιτική βούληση των υπολοίπων κρατών να δεχθούν -όπως εύστοχα επεσήμανε ο πρωθυπουργός στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο- να υποβοηθήσουν την ανάκαμψή της μέσα από την συνθήκη του Λονδίνου του 1953 που ελάφρυνε (μεταξύ άλλων χαριστικών πράξεων) το χρέος της κατά 66%.

Η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου και του ιδιωτικού χρέους της Γερμανίας το 1953 και η ελάφρυνση των όρων αποπληρωμής του υπολοίπου αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο για το λεγόμενο “γερμανικό θαύμα” μετά το 1950.
Η Ελλάδα ήταν μία από τις πιστώτριες χώρες που συνυπέγραψαν τη Συμφωνία. "Η σημερινή όμως ηγεσία της Γερμανίας όχι μόνο αγνοεί τα διδάγματα της Συμφωνίας του 1953, αλλά επιδεικνύει μοναδική αδιαλλαξία έναντι της Ελλάδας και των άλλων υπερχρεωμένων χωρών". (βλ.Φραγκακάκη Μαρία, Η συμφωνία του 1953 για το χρέος της Γερμανίας: Ένα επίκαιρο ιστορικό προηγούμενο, Η Αυγή, Δευτέρα, 10.8.2015)

Παραπομπή: anixneuseis gr
άρθρο των Τάσσου Δίκα και Γιώργου Χατζηκωνσταντίνου

>Στον αστερισμό της πολυπλοκότητας: Αναζητώντας την Πολιτική υπό το πέλμα ενός παράδοξου «ρεαλισμού» ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ 1η: Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ (20-8-2015)

(*) Ο Τάσσος Ν. Δίκας είναι αρχιτέκτονας και ο Γιώργος Θ. Χατζηκωνσταντίνου είναι Ομότιμος Καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας.

..."ιστογραμμή"...

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

..."αληθινά ψέματα"...(>άρθρο<)

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1996
Αληθινά ψέματα
του Γιάννη Κιμπουρόπουλου 
Αν δεν εξαρτιούνταν οι ζωές έντεκα εκατομμυρίων ανθρώπων απ’ αυτήν, η διελκυστίνδα μεταξύ Κομισιόν και ΔΝΤ για το ποιος λέει αλήθεια και ποιος ψέματα για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας θα ήταν απλώς ένα διασκεδαστικό σόου ή ένα κακόγουστο αστείο. 
Δυστυχώς, αυτό δεν ισχύει. Και η κατάσταση γίνεται τραγικότερη όταν ζητείται από τη σαστισμένη κοινωνία να διαλέξει πλευρά. Να προτιμήσει τη λιγότερο οδυνηρή αλήθεια ή το πιο βολικό ψέμα; Γιατί σ’ αυτή τη διελκυστίνδα και οι δυο πλευρές λένε μισές αλήθειες και μισά ψέματα. Για την ακρίβεια, λένε αληθινά ψέματα.
Προφανέστατα λέει αλήθεια το ΔΝΤ όταν επιμένει ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Αλλά λέει ψέματα όταν ισχυρίζεται ότι υπάρχει περίπτωση να γίνει βιώσιμο χωρίς δραστικό κούρεμά του. (δείτε τη συνέχεια)

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

..."θα ξαναβρεί τον δρόμο της η σοσιαλδημοκρατία;"...(>άρθρο<)

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 2002
Θα ξαναβρεί τον δρόμο της η σοσιαλδημοκρατία;
της Ασπασίας Μαρούγκα (*)
Στη δεκαετία του 1990, τα ευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα είχαν τη διακυβέρνηση στα 12 από τα 15 κράτη - μέλη και την προεδρεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
 Ήδη όμως από τη δεκαετία του 1980, είχαν απεμπολήσει τις πολιτικές τού κράτους ευημερίας στη λογική ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στον νεοφιλελευθερισμό. 

Αποτέλεσμα αυτής της ριζικής μεταρρύθμισης των αρχών τους ήταν η μετατροπή τους σε «σοσιαλ-νεοφιλελεύθερα» κόμματα (η συνθήκη του Μάαστριχτ είναι η επιβεβαίωση αυτής της μετατροπής).
Η κρίση της σοσιαλδημοκρατίας είναι μέρος της κρίσης του πολιτικού συστήματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η πολιτική της διακυβέρνηση στηρίχτηκε σε θεσμικές διευθετήσεις, οι οποίες παγιδεύτηκαν στη λογική μιας εφαρμοσμένης στρατηγικής για τη διέξοδο από το οικονομικό πρόβλημα και οι οποίες επιβλήθηκαν στους πολίτες ως αναγκαιότητα. Στο πλαίσιο αυτό, επιχειρήθηκε μια σειρά λειτουργικών μεταρρυθμίσεων σε ρήξη με τους παραδοσιακούς θεσμούς (δημόσιος τομέας, συνδικάτα) στο όνομα του εκσυγχρονισμού.
Παράλληλα, χρησιμοποίησαν εγκαθιδρυμένες νόρμες, που φαινομενικά νομιμοποιούσαν τις προσδοκίες των πολιτών, οι οποίες, όμως, δεν ανταποκρίνονταν ούτε στην οικονομική ούτε στην πολιτική κατάσταση που είχε διαμορφωθεί. Η Σοσιαλδημοκρατία, βαδίζοντας στα χνάρια των συντηρητικών κυβερνήσεων, λειτούργησε ως διευθυντική ομάδα πολιτικών παραγόντων που, εκ των άνω, προσπάθησε να συγκροτήσει τη νέα κοινωνία.
(δείτε τη συνέχεια)

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

..."συριζα: κεντρική επιτροπή 11&12-2-2017"...(>πολιτική απόφαση<)

syriza.gr

ΣΥΡΙΖΑ: Πολιτική Απόφαση Κεντρικής Επιτροπής

11–12 Φεβρουαρίου 2017

Διεθνές Περιβάλλον

Ο νέος χρόνος έδειξε από την αρχή ότι θα είναι κρίσιμος για την πορεία του τόπου και της Ευρώπης, αλλά και για τις διεθνείς σχέσεις γενικότερα, δεδομένων και των εκλογικών αναμετρήσεων όπως στην Γερμανία και την Γαλλία καθώς και του διαρκώς διογκωμένου ρεύματος του ακροδεξιού ευρωσκεπτικισμού. 

Η Ελλάδα παραμένει πυλώνας σταθερότητας σ’ ένα αποσταθεροποιημένο τόξο που ξεκινάει από τα Βαλκάνια και φτάνει μέχρι την Βόρειο Αφρική. Ο νεοφιλελευθερισμός και ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός δεν μπορεί να αποτελούν το υπόδειγμα για το μέλλον. Όσοι σήμερα επιμένουν στο ίδιο δόγμα, το μόνο που προσφέρουν είναι η διεύρυνση της κρίσης αντιπροσώπευσης μεταξύ των πολιτικών συστημάτων και των κοινωνιών. 

Η εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ, η εθνοκεντρική κατεύθυνση ψήφος υπέρ του Brexit στη Βρετανία, η ανάδυση της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς, αλλά και η συνέχιση του πολέμου στη Μ. Ανατολή καταδεικνύουν την επείγουσα ανάγκη ριζικών αλλαγών στην κατεύθυνση της διασφάλισης της ειρήνης, της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ, εξελέγη προβάλλοντας τη «νέα» συντηρητική ατζέντα ως «απάντηση στην παγκοσμιοποίηση και το μέχρι τώρα καθεστώς». Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα ακραία αυταρχικό πλέγμα πολιτικής, που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την καθολική ρήξη με το κράτος δικαίου σε ζητήματα κοινωνικών δικαιωμάτων και πολιτικών ελευθεριών, με ρητορεία που θέτει στο προσκήνιο την ισλαμοφοβία, τον σεξισμό και το ρατσισμό ακόμη και εναντίον μεγάλης μερίδας της ίδιας της αμερικανικής κοινωνίας (γυναίκες, λατίνοι, μουσουλμάνοι, ΛΟΑΤΚΙ). 

Ο Τραμπ παρόλο που έχει ήδη ακυρώσει την TPP (συμφωνία ελεύθερου εμπορίου του Ειρηνικού) και ζητά αναθεώρηση της NAFTA (συμφωνία ελεύθερου εμπορίου της Βόρειας Αμερικής), επιδιώκει την ίδια στιγμή τη σύναψη διμερών συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου, πιθανότατα με εξίσου επαχθείς ή και χειρότερους κοινωνικά και περιβαλλοντικά όρους, με τη Μ.Βρετανία και άλλες χώρες. Μέσω του «προστατευτισμού» ο Τραμπ εκείνο που επιθυμεί δεν είναι η ανάσχεση του ανεξέλεγκτου ελεύθερου εμπορίου, αλλά η αναδιάταξη των κανόνων του διεθνούς εμπορίου σε μια κατεύθυνση υποκατάστασης του σημερινού μοντέλου διεθνών συμφωνιών από ακόμη πιο αντιδραστικές διμερείς συμφωνίες με ακόμη δυσχερέστερους όρους υποτέλειας έναντι των ΗΠΑ. Τα παραπάνω σηματοδοτούν την μετάβαση σε μια νέα περίοδο ανταγωνιστικών νομισματικών υποτιμήσεων, όπου οι ΗΠΑ και το δολλάριο επιδιώκουν την απόλυτη κυριαρχία στο διεθνές περιβάλλον.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, αποτελούν πηγή ελπίδας οι συγκλονιστικές κινητοποίησεις εναντίον των προθέσεων του Τραμπ εντός και εκτός ΗΠΑ. Η πρόκληση για τις δυνάμεις της ευρύτερης αριστεράς είναι η οικοδόμηση σχέσεων αλληλεγγύης και συνεργασίας με το κίνημα αυτό, προς όφελος της ειρήνης και της δημοκρατίας σε όλο τον κόσμο. 
Η Ε.Ε. εισέρχεται στο νέο διεθνές σκηνικό ευρισκόμενη σε βαθύτατη συστημική κρίση, με τα κοινωνικά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες αιώνων, να αμφισβητούνται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Τα βασικά χαρακτηριστικά της κρίσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης αφορούν την έναρξη της διαδικασίας εξόδου της Βρετανίας, την ιταλική τραπεζική κρίση, την κρίση διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών, αλλά και τα κεντρικά ερωτήματα σε σχέση με την παραπέρα θεσμική και πολιτική υπόσταση της ΕΕ, σε μια περίοδο που η κραυγαλέα αποτυχία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και η συνέχιση της κρίσης τροφοδοτεί την ευρωπαϊκή Ακροδεξιά, της δίνει κεντρικό ρόλο, ακόμη και επίδοξου διαχειριστή της εξουσίας σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Σ’ αυτό έχει συντελέσει και η υπερσυσσώρευση του πλούτου στις χώρες του Βορρά εις βάρος των λαών του Νότου.

Μετά από χρόνια νεοφιλελεύθερης συναίνεσης με τη Δεξιά, η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με τα αδιέξοδα που προκάλεσε αυτή ακριβώς η στρατηγική της επιλογή. Μερίδα σοσιαλιστικών/σοσιαλδημοκρατικών κόμματων φαίνεται να αντιλαμβάνεται σήμερα το αδιέξοδο της στρατηγικής του «Μεγάλου Συνασπισμού» και διαφοροποιείται (όχι χωρίς αντιφάσεις) σε σημαντικά ζητήματα, σχετικά με τη στρατηγική της λιτότητας και του δημοσιονομικού αυταρχισμού. 

Στη Γερμανία οι Σοσιαλδημοκράτες ενισχύονται σημαντικά μετά την ανάδειξη Σουλτς σε επικεφαλής της εκλογικής τους εκστρατείας. Το βάρος πέφτει στο SPD. Εάν θα επιλέξει τη συνέχιση του καταστροφικού για την Ευρώπη μεγάλου συνασπισμού με τη Χριστιανοδημοκρατία ή θα κάνει το ιστορικό βήμα για μια κυβερνητική προγραμματική συμφωνία με την Αριστερά και τους Πρασσίνους. Η εκλογή του Μ. Αμόν στις προκριματικές εκλογές των Γάλλων Σοσιαλιστών αποτελεί θετικό βήμα προοδευτικής απάντησης της βάσης των Σοσιαλιστών έναντι της πολιτικής απαξίωσης του κόμματός τους λόγω της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής. Η υποψηφιότητα Αμόν θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά το πολιτικό σκηνικό στις προεδρικές εκλογές, εφόσον δρομολογήσει διεργασίες για μια κοινή προεδρική υποψηφιότητα της ευρείας Αριστεράς και οικολογίας, στη βάση ενός κοινού κυβερνητικού προγράμματος. 
(δείτε τη συνέχεια)

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

..."λευκό χαρτί στους δανειστές;"...(>άρθρο<)

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1995
Λευκό χαρτί τους δανειστές;

κύριο άρθρο avgi.gr

Την ώρα που πυκνώνουν οι φωνές στις Βρυξέλλες και σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες κατά των ακραίων απαιτήσεων που έχουν συγκεκριμένοι κύκλοι στη Γερμανία και στο ΔΝΤ, καταλογίζοντάς τους μάλιστα ευθύνη για την καθυστέρηση στην αξιολόγηση, η Ν.Δ. επιδίδεται σε επικίνδυνα εκλογικά παιχνίδια φτάνοντας στο σημείο να κάνει μια ιδιότυπη ευρωπαϊκή εκστρατεία κατά της ελληνικής κυβέρνησης, ενώ την ίδια ώρα δίνει συγχωροχάρτι στους ακραίους κύκλους απενοχοποιώντας μάλιστα τις παράλογες απαιτήσεις τους.
Επί τρεις ημέρες Κυρ. Μητσοτάκης και κορυφαία στελέχη ζητούν να μην κλείσει η αξιολόγηση, να γίνουν εκλογές, και επιτίθενται μάλιστα στους Ευρωπαίους αξιωματούχους που τολμούν να κάνουν θετικά σχόλια για την κυβέρνηση.
(δείτε τη συνέχεια) 

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

..."μπορούμε να σταματήσουμε τη ρητορική μίσους και τη διασπορά ψευδών ειδήσεων;"...(>άρθρο<)

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1997
Οι όροι fake news, hate speech, hoax εμφανίζονται όλο και συχνότερα στη διεθνή βιβλιογραφία για να περιγράψουν φαινόμενα εξαπάτησης και παραπλάνησης των πολιτών κατά την προσπάθειά τους να ενημερωθούν.
Τα φαινόμενα αυτά αυξάνονται με τις δυνατότητες διάχυσης της πληροφορίας που προσφέρουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Η ανθρώπινη ανάγκη της συντροφικότητας γίνεται πλέον ψηφιακή και ικανοποιείται από ένα μίγμα ερεθισμάτων και ανταλλαγών που διαμορφώνουν από κοινού αλγόριθμοι, διαφημιστικές αναρτήσεις και οι κάθε λογής διαδικτυακές κοινότητες.

Σε καθημερινή βάση εκτιμάται ότι δημιουργούνται 1,5 εκατομμύριο νέες ιστοσελίδες παγκοσμίως και πραγματοποιούνται δισεκατομμύρια ψηφιακές ανταλλαγές περιεχομένου κάθε τύπου.
(δείτε τη συνέχεια)

..."o τραμπ μέσα από τη ματιά του gramsci"...(>άρθρο<)


Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1997
Ο Τραμπ, μέσα από τη ματιά του Gramci

της Kate Crehan (*)


Η κοινή λογική του Τραμπ μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με μία εναλλακτική κοινή λογική, που είναι τόσο συναισθηματικά ισχυρή, όσο και εκείνη της δεξιάς. Παρόλο που σύντομα θα έχουν όλα ξεθωριάσει, η συλλογική ενέργεια και ο ενθουσιασμός του κινήματος των OWS, καθώς και των υπόλοιπων κινημάτων στην χώρα, δημιούργησε μαζικούς χώρους που παράγουν τις αρχές μιας τέτοιας κοινής λογικής, το είδος της προοδευτικής κοινής λογικής για την οποία μιλούσε ο Γκράμσι.

Ο Αντόνιο Γκράμσι καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκισης από τον Μπενίτο Μουσολίνι , όταν έγραψε τα φημισμένα  τετράδια φυλακής  έγκλειστος σε μια σειρά φασιστικών φυλακών. Σε αυτά διαπραγματεύεται μερικές από τις ακόλουθες ερωτήσεις : Γιατί είναι ο Μουσολίνι στην εξουσία, ενώ τόσοι πολλοί αριστεροί είναι στην φυλακή, στην εξορία ή πεθαμένοι; Τι εξηγεί την ήττα της Ιταλικής αριστεράς που κάποτε ήταν ισχυρή; Πώς θα μπορούσαν να νικηθούν οι φασίστες και οι υπόλοιπες δεξιές δυνάμεις; Η Αμερική του 21ου αιώνα δεν είναι η Ιταλία στα μέσα του 20ου αιώνα και ο Ντόναλντ Τράμπ δεν είναι ο Μουσολίνι. Παρόλα αυτά, για όλους αυτούς που προσπαθούν να εξηγήσουν την εκλογική νίκη του Τραμπ και προσπαθούν να βρουν τρόπους για το πώς αυτός ο Αμερικανικής προέλευσης ,αυταρχικός λαϊκιστής είναι αποτελεσματικά προκλητικός, τα χειρόγραφα του Γκράμσι μπορούν να αποτελέσουν ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα.
(δείτε τη συνέχεια)

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

..."ρήξη με τις ψευδαισθήσεις"...(>άρθρο<)

 Οτι, τη νύχτα του δημοψηφίσματος, το δίλημμα ήταν μεταξύ του Σχεδίου Σόιμπλε (Grexit) και της υποταγής στο 3ο Μνημόνιο.
 Οτι η υποταγή στο 3ο Μνημόνιο μπορούσε να καταστεί πολιτικά διαχειρίσιμη μέσω ενός παράλληλου, φιλολαϊκού προγράμματος.
Και οι δύο αυτές «υποθέσεις εργασίας» μόνο στην αυθυποβολή μπορούσαν να βασιστούν.
Οπως πάσχισα να εξηγήσω στον πρωθυπουργό το βράδυ του δημοψηφίσματος, την ώρα που κυβερνητικά στελέχη με λοιδορούσαν ως σύμμαχο του κ. Σόιμπλε, η υποταγή στο 3ο Μνημόνιο ήταν το Σχέδιο Σόιμπλε.
(δείτε τη συνέχεια)

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

..."το δντ είναι σύμμαχος. τι όχι;"...(>άρθρο<)

Τάσσος Δίκας, μελάνια, 1972
Το ΔΝΤ είναι σύμμαχος. Τι όχι;

του Αυγερινού Χατζηχρυσού


Για να είμαστε ιστορικά ακριβείς, το ΔΝΤ δεν έχει φίλους, έχει υποτελείς, κι αν σου αρέσει υπακούς, αν δεν αρέσει καμία διαφορά, σε λιώνει εξίσου.

Το 2014 ο Τόμσεν με βέτο άδειασε και τον Σαμαρά παρά του ότι ήταν πιο πιστός πέρα από κάθε προσδοκία και επιμένει να είναι πιστός.Επειδή όμως το Ταμείο είναι επαγγελματίας οικονομικός δολοφόνος έχει κι άλλα όπλα για πιο...αντιδραστικές κυβερνήσεις. Το ίδιο το ΔΝΤ επιμένει στην διαφωνία του με τον Σόιμπλε και στο θέμα του Χρέους και στο υψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, για τα προσχήματα βεβαίων μιας έχουν και μια φήμη τεχνοκράτη να διατηρήσουν.

Ετσι δίνει πάσα στον Σόιμπλε αναφέροντας χαρακτηριστικά  ότι "σε ένα δείγμα 55 κρατών τα τελευταία 200 χρόνια υπάρχουν μόνον 15 παραδείγματα που είχαν ύφεση πάνω από 5 έτη και καμία από τις χώρες αυτές δεν διατήρησε πρωτογενές πλεόνασμα πάνω από 2% του ΑΕΠ κατόπιν". Σαν να λέει το Σοιμπλε "βαστα στο 3,5% κι άσε τους να πέσουν σε τοίχο".
(δείτε τη συνέχεια)

..."ήρωες ή προδότες, λάθη και ευθύνες"...(>άρθρο<)

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1990

Ήρωες ή προδότες, λάθη και ευθύνες

της Αγγελικής Καμπούρη

Η ιστορία της Αριστεράς στην Ελλάδα ξεκινά από τα τέλη του 19ου αιώνα και συγκροτείται σε σώμα από το 1918, με τη δημιουργία του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος (ΣΕΚΕ), το οποίο όμως έχει τουλάχιστον τρεις ιδεολογικές τάσεις, που σύντομα έρχονται σε ρήξη μεταξύ τους και διασπάται το κόμμα.

Η γερμανοϊταλική κατάκτηση της Ελλάδας ξεσήκωσε τον πατριωτισμό χιλιάδων πολιτών, κυρίως αριστερών, που οργάνωσαν γενναία αντίσταση με πλήρη αυτοθυσία. Ο Ελληνικός λαός, μάρτυρας της μαχητικότητας και του πατριωτισμού τους, τους στήριξε στην πλειονότητά του.

Με την απελευθέρωση, όμως, αντί η Αριστερά να βγει ενωμένη και ισχυρή και να δημιουργήσει μια μεγάλη πολιτική δύναμη, που θα μπορούσε να κυβερνήσει τη χώρα, διαλύθηκε εξαιτίας της στάσης του ΚΚΕ (που γνώριζε ότι ο Στάλιν είχε συμφωνήσει να παραχωρηθεί η Ελλάδα στην περιοχή «επιρροής» των Άγγλων) και της παγίδευσης αριστερών ηγετών από τους Άγγλους και τους δεξιούς καθώς και τον «κεντρώο» Γεώργιο Παπανδρέου. Η ευκαιρία χάθηκε και η χώρα έπεσε στα χέρια τυχοδιωκτών, εγκληματιών και δωσιλόγων, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε στον αιματηρό εμφύλιο σπαραγμό, που, ουσιαστικά, δεν τέλειωσε ποτέ...
(δείτε τη συνέχεια)

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

..."δύο χρόνια η αριστερά στην κυβέρνηση - προχωράμε μαζί"...(>άρθρο<)

syriza gr
Δύο χρόνια η Αριστερά
στην κυβέρνηση - 

Προχωράμε Μαζί

Η 25η Ιανουαρίου 2015 αποτελεί μια ιστορική ημερομηνία όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη.
Για πρώτη φορά
-σε ολόκληρη τη μεταπολεμική Ευρωπαϊκή ιστορία-  η Αριστερά βρέθηκε στο προσκήνιο μετά από την ξεκάθαρη εντολή του λαού, για να διεκδικήσει μια νέα πορεία για τη χώρα.
Θέτοντας ως προτεραιότητα τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας, η κυβέρνηση που σχημάτισε ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε τη μάχη της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, μέσα σ’ ένα δυσμενές περιβάλλον, στο οποίο τον τόνο έδιναν -και εξακολουθούν να δίνουν- οι πολιτικές δυνάμεις εκείνες που είναι προσκολλημένες στο δόγμα της λιτότητας. 

Παραλαμβάνοντας από την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ μια οικονομία ρημαγμένη, δώσαμε μια σκληρή και δύσκολη μάχη μέσα σε ένα πεδίο ναρκοθετημένο, από τους ίδιους τους κ.κ. Σαμαρά και Βενιζέλο, οι οποίοι είχαν σχεδιάσει με κάθε λεπτομέρεια τη χρηματοδοτική ασφυξία της χώρας. 
Για πρώτη φορά, όμως, από την αρχή της κρίσης, η Ελλάδα είχε, πλέον, μια κυβέρνηση που άρχισε να διαπραγματεύεται σκληρά. Συγκρούστηκε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων βάζοντας στην ατζέντα τα δίκαια της ελληνικής κοινωνίας αλλά και τις μεγάλες προοπτικές της οικονομίας, που για χρόνια λίμναζε. Η απέναντι πλευρά, πέραν από τη δογματική προσήλωση της στη λιτότητα, τον αυταρχισμό και τη διάλυση του κοινωνικού ιστού, κράδαινε ως βασικό επιχείρημα τις δεσμεύσεις των Σαμαρά - Βενιζέλου, που ήταν, δυστυχώς, δεσμεύσεις της χώρας.
(δείτε τη συνέχεια)

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

..."richard seymour: η νυχτερινή πλευρά της λογικής"...(>άρθρο<)

left.gr
H νυχτερινή πλευρά της λογικής
  
του Richard Seymour  (*)

Το πρόσταγμα για άσκηση διανοητικής εντιμότητας ισοδυναμεί συνήθως με δολιοφθορά της σκέψης.
Theodore Adorno
 
Αυτός που λέει «Μην ψεύδεσαι!» πρέπει πρώτα να πει «Δώσε μου μια απάντηση!» – και ο Θεός δεν παραχώρησε σε κανέναν το δικαίωμα να απαιτεί από τους άλλους μιαν απάντηση. «Μην ψεύδεσαι!» «Πες την αλήθεια!» είναι λόγια που δεν πρέπει να λέμε ποτέ σ’ έναν άλλο άνθρωπο, εφόσον αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξή του ως ισότιμη με τη δική μας.
 Milan Kundera
 
I. Το πρόβλημα με την αντίληψη περί μιας «πολιτικής τής μετα-αλήθειας» δεν έγκειται μόνο στο τι υπονοείται για την προγενέστερη της μετα-αλήθειας πολιτική. Εάν μιλήσουμε σοβαρά, η συγκεκριμένη αντίληψη αποτελεί κατηγορικό λάθος. Δεν είναι η αλήθεια, αλλά γεγονότα που αποδείχθηκαν ανεπαρκή. 

Η ίδια η κατηγορία τού «γεγονότος» ως αντικειμενικού συστήματος μέτρησης της πραγματικότητας, που μπορεί να πιεστεί από την ιδεολογία, επηρεάστηκε δυσμενώς από την πιστωτική κατάρρευση και τη συνακόλουθη οικονομική δυσπραγία. Η τεχνογνωσία, όπως μας υπενθυμίζει ο Michael Gove, μας προκάλεσε προβλήματα. Η φαινομενική ουδετερότητά της, διαφημισμένη στο πλαίσιο της κοινής λογικής, έχει πια εκτεθεί ανεπανόρθωτα ως φέρουσα απλώς το κύρος της κυρίαρχης ιδεολογίας. Ο σερ Humphrey Appleby μπορεί να ακούγεται ως τεχνοκράτης μονάχα στον βαθμό που οι στόχοι προς τους οποίους προσανατολίζονται οι τεχνικές του θεωρούνται δεδομένοι. Ο Sam Kriss θέτει το ζήτημα αφοριστικά: «πολιτική που αποτελείται από γεγονότα και τίποτε άλλο, δεν είναι πολιτική αλλά διαχείριση». Και οι διαχειριστές, από άποψη κύρους, έχουν εκπέσει.  
(δείτε τη συνέχεια)

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

..."ο συριζα, συμμετοχικό εργαστήρι πολιτικής, μελών και κοινωνίας"...(>άρθρο<)


Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 2002
Ο ΣΥΡΙΖΑ, συμμετοχικό εργαστήρι πολιτικής, μελών και κοινωνίας

τoυ Τάσσου Ν. Δίκα, αρχιτέκτονα *


Η συγκυρία -και μετά το πρόσφατο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ- είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και σημαντική, γιατί αφ ενός το γενικότερο κοινωνικό περιβάλλον είναι πολλαπλά τραυματισμένο από την πολύχρονη οικονομική κρίση και την ουσιαστική χρεοκοπία του οικονομικού εποικοδομήματος και αφ ετέρου γιατί ήδη μετά από δύο εκλογικές αναμετρήσεις το μεγαλύτερο πλέον πολιτικά κομμάτι της αριστεράς -ο ΣΥΡΙΖΑ- συμμετέχει στη διακυβέρνηση της χώρας.

H ελληνική κοινωνία εξελίσσεται, μέσα από την υπαρκτή επιτροπεία, μέσα από υπαρκτές αντιθέσεις και αντιφάσεις, μέσα από επιρροές και δεσμευτικά πλαίσια που υπαγορεύονται εν πολλοίς από τις μνημονιακές δεσμεύσεις, την καθημερινότητα των επιπτώσεων των επώδυνων μέτρων από τη μια και την αγωνιώδη και ειλικρινή προσπάθεια των μελών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ – Οικολόγων, της εφαρμογής παράλληλων ανακουφιστικών μέτρων από την άλλη.
(δείτε τη συνέχεια)

..."ο συριζα και ως πολιτικό υποκείμενο της κοινωνίας των ενεργών πολιτών"...(>άρθρο<)



Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1997
Ο ΣΥΡΙΖΑ και ως πολιτικό υποκείμενο, της κοινωνίας των ενεργών πολιτών

τoυ Τάσσου Ν. Δίκα, αρχιτέκτονα *

Η ιδιαιτερότητα του ΣΥΡΙΖΑ, ως κόμμα, συνίσταται ότι -προς το παρόν τουλάχιστον- δεν έχει καταφέρει να είναι συμμέτοχος -στο βαθμό που θα έπρεπε- στις κοινωνικές εκείνες και κινηματικές διεργασίες που καθημερινά συντελούνται (απόρροια της οικονομικής κρίσης και των ποικίλων παραμέτρων) που επηρεάζουν την κοινωνία μέσα από την υποχρεωτική εφαρμογή των μνημονιακών όρων.

Υπάρχει ευρύ πεδίο κομματικής λειτουργίας με τρόπο που όχι μόνο να αποδελτιώνει και καταδεικνύει διαρκώς την αλήθεια των κυβερνητικών μέτρων από την μία (δεδομένων των παραμορφωτικών φακών των ΜΜΕ και της στρέβλωσης που επιχειρείται καθημερινά) αλλά παράλληλα με επεξεργασία θεωρητικών -και όχι μόνο- πολιτικών θέσεων και την πολιτική δράση για δημιουργία (κατά περίπτωση) «αντισωμάτων» εκεί όπου τα αποτελέσματα κυβερνητικών επιλογών είναι κατ ανάγκη αρνητικά (λόγω επιτροπείας και μνημονιακών δεσμεύσεων) κυρίως για συγκεκριμένες ευάλωτες κοινωνικές και επαγγελματικές τάξεις όπου ο ΣΥΡΙΖΑ κοινωνικά κυρίως αναφέρεται και σίγουρα για την νέα γενιά.
(δείτε τη συνέχεια)

..."συγκυβερνώντας μέσα σε ασφυκτικό νεοφιλελεύθερο πλαίσιο"...(>άρθρο<)



Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1995
Συγκυβερνώντας μέσα σε ασφυκτικό νεοφιλελεύθερο πλαίσιο

τoυ Τάσσου Ν. Δίκα, αρχιτέκτονα *

 Η ιδιαιτερότητα του ΣΥΡΙΖΑ -ως κυβέρνηση- συνίσταται ότι κυβερνά μέσα σε σένα ασφυκτικό πλαίσιο που καθορίστηκε με την αναγκαστική υπογραφή του 3ου μνημονίου και εκβιαζόμενη προκειμένου να μη τεθεί η ίδια η χώρα εκτός ευρωζώνης, πράγμα που δεν προέκυπτε ως βούληση πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ως κατεύθυνση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού που ψήφισε 60% «όχι» στο δημοψήφισμα.

Από το δημοψήφισμα και μετά, καθημερινά γράφεται μία ιδιότυπη αλλά σημαντική για τα δεδομένα της κυβερνώσας αριστεράς πολιτική προσπάθεια, αφενός τήρησης ων θεσμικών δεσμεύσεων έναντι των δανειστών-κρατών και ΔΝΤ προκειμένου να εκταμιεύονται τα απαραίτητα και αναγκαία κονδύλια για τη διάσωση και οικονομική ανάκαμψη της χώρας και αφ ετέρου διαμόρφωσης όρων ανακούφισης των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων (εξαγγελία ΔΕΘ στον Σεπτέμβριο του 2015) με παράλληλη προσπάθεια αναστροφής του γενικότερου οικονομικού κλίματος, μέσα σε αυτό το ιδιαίτερο και αντιφατικό πλαίσιο της επιτροπείας.
(
δείτε τη συνέχεια)

..."το αριστερό «πρότυπο» και το παράδειγμα προς αποφυγή"...(>άρθρο<)



Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1995
Το αριστερό «πρότυπο» και το παράδειγμα προς αποφυγή

τoυ Τάσσου Ν. Δίκα, αρχιτέκτονα *

 Η ιδιαιτερότητα του ΣΥΡΙΖΑ συνίσταται ότι αντικειμενικά αποτελεί «πρότυπο» (αλλά και παρατηρούμενο με το «μικροσκόπιο») για τα αριστερά κόμματα αλλά και για τα προοδευτικά τμήματα των κομμάτων της Ευρώπης όπως για μεγάλο τμήμα των πολιτών και εργαζομένων της Ευρώπης, ενώ για τις νεοφιλελεύθερες δυνάμεις θεσμούς και δομές της Ευρώπης αποτελεί αντικειμενικά παράδειγμα προς αποφυγή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί ιδεολογικά και πολιτικά να αντικρούσει τα δείγματα γραφής των συμφερόντων αυτών όπου οι πολίτες της Ευρώπης βλέπουν καθημερινά με τις αλλαγές στο εργασιακό τους επίπεδο, το ασφαλιστικό επίπεδο, στο επίπεδο της κοινωνικής μέριμνας και γενικότερα των κατακτήσεων εκείνων που η μεταπολεμική ανάπτυξη της Ευρώπης επέτρεψε μέσα από την ανάπτυξη εργατικών, συνδικαλιστικών, ανθρώπινων, δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών των εργαζομένων.
Η πρόσφατη ουσιαστικά συμφωνία της CΕΤΑ αποτελεί τμήμα αυτής της επικυριαρχίας και επί της Ευρώπης.
(δείτε τη συνέχεια)

..."το ιδεολογικά «αντιφατικό» στοίχημα, για ένα κόμμα της αριστεράς"...(>άρθρο<)


Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1998
Το ιδεολογικά «αντιφατικό» στοίχημα, για ένα κόμμα της αριστεράς

τoυ Τάσσου Ν. Δίκα, αρχιτέκτονα *


 Η ιδιαιτερότητα του ΣΥΡΙΖΑ συνίσταται ότι ως αριστερό κόμμα «καινοτόμησε» στο να μην απομακρυνθεί αυτόβουλα από την εξουσία προκειμένου να διατηρήσει αλώβητο το ιδεολογικό του αριστερό προφίλ όταν- εκβιαζόμενο- έπρεπε να αποφασίσει μεταξύ παραίτησής του από την κυβέρνηση και διατήρηση της «καθαρότητας» της αριστερής του ταυτότητας και ενός επώδυνου συμβιβασμού που όμως θα άφηνε προοπτικές μεσομακροπρόθεσμα άσκηση κοινωνικών πολιτικών με αριστερό πρόσημο.

Αυτό γίνεται εν μέσω ενός νεοφιλελεύθερου οικονομικού πλαισίου που διαπερνά την Ευρώπη και Ευρωζώνη, προσπαθώντας να «ακροβατήσει» μεταξύ στόχων και απαιτήσεων της επιτροπείας των δανειστών – κρατών της Ε.Ε (και ταυτόχρονα του ΔΝΤ) και της προσπάθειας διάσωσης και ουσιαστικής ανάκαμψης – ανάπτυξης της κοινωνίας, με επίκεντρο τα πλέον ευαίσθητα κατώτερα οικονομικά - κοινωνικά στρώματα, συμπεριλαμβανομένης και της πληγείσας μεσαίας τάξης η οποία σε μεγάλο βαθμό έχει φτωχοποιηθεί.
(δείτε τη συνέχεια)

..."αναζητώντας εναλλακτικούς & αντινεοφιλελεύθερους δρόμους διακυβέρνησης"...(>άρθρο<)



Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1996
Αναζητώντας εναλλακτικούς & αντινεοφιλελεύθερους δρόμους διακυβέρνησης

τoυ Τάσσου Ν. Δίκα, αρχιτέκτονα *

Η ιδιαιτερότητα του ΣΥΡΙΖΑ συνίσταται ότι προσπάθησε να εξαντλήσει -διαπραγματευόμενο σκληρά- όλα τα περιθώρια προκειμένου να μην υποχρεωθεί η χώρα να τεθεί σε άτακτη χρεοκοπία και εκτός Ευρωζώνης (ακόμη και εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης), που αποτελούσε προσπάθεια κύκλων της συντηρητικής και νεοφιλελεύθερης Ευρώπης.

Αυτό γίνεται εν μέσω ενός νεοφιλελεύθερου οικονομικού πλαισίου που διαπερνά την Ευρώπη και Ευρωζώνη, προσπαθώντας να «ακροβατήσει» μεταξύ στόχων και απαιτήσεων της επιτροπείας των δανειστών – κρατών της Ε.Ε (και ταυτόχρονα του ΔΝΤ) και της προσπάθειας διάσωσης και ουσιαστικής ανάκαμψης – ανάπτυξης της κοινωνίας, με επίκεντρο τα πλέον ευαίσθητα κατώτερα οικονομικά - κοινωνικά στρώματα, συμπεριλαμβανομένης και της πληγείσας μεσαίας τάξης η οποία σε μεγάλο βαθμό έχει φτωχοποιηθεί.
(δείτε τη συνέχεια)

..."η αριστερά στη κυβέρνηση, σ΄ένα νεοφιλελεύθερο περιβάλλον"...(>άρθρο<)

Τάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 2002
Η αριστερά στη κυβέρνηση, σ΄ένα νεοφιλελεύθερο περιβάλλον

τoυ Τάσσου Ν. Δίκα, αρχιτέκτονα*


Η ιδιαιτερότητα του ΣΥΡΙΖΑ -ως κόμμα- συνίσταται ότι αποτελεί ιστορικά εξαίρεση όπου ένα κόμμα της αριστεράς (το οποίο παραδοσιακά ακολουθούσε μονοψήφιο ποσοστό του πληθυσμού και μάλιστα κάτω του 5%), σε διάστημα λίγων ετών έφτασε να στηρίζεται εκλογικά και να υποστηρίζεται κοινωνικά από ένα μεγάλο ποσοστό των πολιτών, το οποίο με ποσοστό 36% το έφερε δύο φορές στη συγκυβέρνηση της χώρας σε διάστημα δύο ετών. 

 Αυτό δεν σημαίνει κατ ανάγκη ότι το τμήμα αυτό του πληθυσμού προσχώρησε σε όλες τις ιδεολογικοπολιτικές του θέσεις, αλλά τουλάχιστον σημαίνει ότι το εμπιστεύθηκε, ανοίγοντας ταυτόχρονα δίαυλο επικοινωνίας με την ουσία της πολιτικής που το διέπει.
(δείτε τη συνέχεια)

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

..."2017: ιστογραμμή"...(>ευχές<)

*
7
17
017
2017
72017
172017
0172017
20172017
720172017
1720172017
01720172017
201720172017
7201720172017
17201720172017
017201720172017
2017201720172017
II
- αν και o νεοφιλελευθερισμός καλά κρατεί... (*)
- αν και η ευρώπη μας προβληματίζει και μας απογοητεύει... (*)
- αν και η παγκοσμιοποίηση, επικυριαρχεί και το χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι κυρίαρχο... (*)

- η κυβέρνηση, δίνει τη μάχη της αξιοπρέπειας της χώρας, για την οριστική διέξοδο από την κρίση...(**)
- ο αγώνας είναι καθημερινός και άνισος, σ΄ένα δυσμενές, αντιφατικό και πολυσύνθετο περιβάλλον...(**)

- οι πολίτες υπομένουν, αγωνιούν, δυσπιστούν & απαιτούν περισσότερα... (**)
- τα δείγματα γραφής -αν και με λάθη και παραλήψεις- είναι στη θετική κατεύθυνη... (**)

- η πολιτική καλείται να μπεί στο επίκεντρο, αλλά ο παλαιοκομματισμός & η διαπλοκή καλά κρατεί...(**) 
- o ΣΥΡΙΖΑ -ως πολιτικός οργανισμός- είναι ακόμη αναντίστοιχος των απαιτήσεων...(**)
- η αριστερά είναι στη κυβέρνηση, αλλά η εξουσία είναι ακόμα αλλού και αντιστέκεται για κάθε αλλαγή...(**)

- αξίζουμε ένα καλύτερο αύριο & αισιοδοξούμε ότι θα τα καταφέρουμε!

παραπομπές: Η αμετροέπεια της παραχάραξης του δημοψηφίσματος. 
(*) > http://toideologio.gr/?p=2870
(*) > http://tassosdi.blogspot.gr/2015/07/blog-post.html
 
* παραπομπές:
Στον αστερισμό της πολυπλοκότητας

(Tάσσος Δίκας, ξηρό παστέλ, 1999)


- καλά Χριστούγεννα & ό,τι καλύτερο για το 2017!

Θεσσαλονίκη  Δεκέμβριος 2016

tassosdikas blog ..."ιστογραμμή"...